Les 1
1. benoemt de functies van het ademhalingsstelsel.
2. beschrijft de anatomie van de gehele luchtweg en maakt daarbij tevens gebruik van
de medische terminologie.
3. somt de structuren op die lucht naar de longen voeren en hun functies
4. beschrijft de functionele anatomie van de alveoli en de uitwendige anatomie van de
longen
functies van het ademhalingsstelsel
- gaswisseling tussen bloed en lucht
- verplaatsen van lucht van en naar de uitwisselingsoppervlakken
- bescherming uitwisselingsoppervlakken tegen veranderingen van de omgeving
pathogenen
- produceren van geluiden
- waarnemen van reukprikkels
les 2
, 1. definieert de processen van externe en interne respiratie en de verschillen
2. beschrijft de natuurkundige principes waardoor de verplaatsing van lucht in en uit de
longen mogelijk wordt
3. verklaart hoe de werking van de ademhalingsspieren de adembewegingen tot stand
brengt
4. duidt de natuurkundige principes waardoor de diffusie van gassen in en uit het bloed
mogelijk wordt
5. formuleert hoe zuurstof en kooldioxide in het bloed worden vervoerd
Interne respiratie; Stoffen in de interstitiële ruimte worden opgenomen door de omliggende
cellen. Deze cellen scheiden ook stoffen uit die worden opgenomen in de interstitiële ruimte.
Externe respiratie; het proces van het nemen van zuurstof in en het uitstoten van
kooldioxide uit het lichaam. Dus de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide tussen de
longen en het bloed.
Externe respiratie: alle processen die betrokken zijn bij uitwisseling van zuurstof en
koolstofdioxide tussen de interstitiële vloeistoffen van het lichaam en externe milieu.
- COPD
- Astma → vernauwing luchtwegen
- Longemfyseem
- Chronische bronchitis
Gaswisseling in het lichaam kan plaatsvinden door interne en externe respiratie. Respiratie
heeft 2 processen: longventilatie en gaswisseling
de externe respiratie en het ademhalingsstelsel hebben als doel zuurstof naar de cellen toe
te voeren en koolstofdioxide uit de cellen af te voeren. interne respiratie is de opname van
zuurstof en de afgifte van koolstofdioxide door deze cellen.
externe verloopt in 3 stappen:
- longventilatie, of ademhaling waarbij lucht in en uit de longen wordt verplaatst via
fysieke verplaatsing door ademhalingsspieren.
- gaswisseling op 2 plaatsen: over de respiratorische membraan tussen de
luchtruimten in de alveoli en de alveolaire capillairen en over de wanden van de
capillairen tussen bloed en de weefsels in het lichaam.
- transport van zuurstof en koolstofdioxide tussen de longcapillairen en de capillaire
netten in andere weefsels
Longventilatie
→ de verplaatsing van lucht tussen de buitenlucht en de longen. dit gaat gepaard met
drukveranderingen van spierbewegingen.
ademhalingscyclus bestaat uit in en uitademing. de ademhalingsfrequentie is het aantal
ademhalingen per minuut. 12-18, maar kinderen ademen sneller → 18-20. Functie
ademhaling= handhaven van een voldoende alveolaire ventilatie= de verplaatsing van lucht
in en uit de alveoli (longblaasjes). hierdoor wordt er voorkomen dat er teveel CO2 in alveoli
blijft en voldoende O2 wordt toegevoerd.
, druk en luchtstroom naar de longen: Drukgradiënt ofwel verschil in luchtdruk zorgt
longventilatie. Lucht gaat van hoge druk naar lage. In een afgesloten ruimte met flexibele
wanden als een long kan de druk van gas veranderen (bvb O2) door de ruimten (volume)
groter of kleiner te maken. als de volume groter wordt neemt de druk af. wanneer die kleiner
wordt neemt druk toe. Volume van de longen is afhankelijk van de volume van de thoracale
holte (Borstholte). hoewel de vliezen van de binnenwand van de borst(pariëtale pleura) en
de vliezen van de longen(viscerale pleura) langs elkaar kunnen bewegen worden ze bij
elkaar gehouden door een dunne laag pleuravocht(vloeistoflaag). Hierdoor heeft elke
uitzetting of samentrekking van de borstholte invloed op het longvolume. Veranderingen van
het volume van de borstholte zijn het gevolg van bewegingen van het diafragma en de
borstkas.
diafragma= vormt de bodem van de borstholte (middenrif). Als het diafragma ontspannen is
(uitademen) botste de middenrif tegen de longen aan waardoor de druk groter wordt en lucht
naar buiten gaat, de diafragma keert weer terug naar zijn oorspronkelijke positie. Als het
samentrekt wordt het afgeplat en is de druk lager waardoor lucht naar binnen komt
(inademen).
Borstkas= de ribben en wervels zijn met elkaar
verbonden. volume van borstkas wordt groter
als ribben omhoog bewegen door de
tussenribspieren. de uitwendige
tussenribspieren en de hulp
ademhalingsspieren als sternocleidomastoideus
trillen de borstkas omhoog. De inwendige en
hulpademhalingsspieren als buikspieren trekken
de borstkas omlaag.
compliantie: van de longen is dat de elasticiteit
en vermogen tot uitzetting. hoe kleiner hoe meer kracht nodig om de longen te vullen en
leeg te maken → longventilatie kost meer E. Door het verlies van steunweefsel als gevolg
van beschadiging van de alveoli zoals bij emfyseem, wordt de complicatie verhoogd. het
neemt af wanneer onvoldoende surfactant wordt gevormd om te voorkomen dat de alveoli bij
uitademing worden samengedrukt → ademnoodsyndroom. De surfactant verlaagt de
oppervlaktespanning van de alveolaire dekcellen.
Mechanisme van ademhaling: Ademhalingsspieren worden in verschillende combinaties
gebruikt. De adembeweging wordt verdeeld in rustige ademhaling en geforceerde. Rustige:
Spiercontracties nodig van de primaire ademhalingsspieren als het diafragma en uitwendige
tussenribspieren. bij inademing, maar uitademing is passief. de diafragma is
verantwoordelijk voor 75% van de longventilatie en de uitwendige spieren voor 25%. deze
percentages kunnen veranderen. bij zwangere vrouwen zijn ze afhankelijk van het bewegen
van het borstkas, want de de buikorganen drukken tegen het diafragma door uitzetting van
baarmoeder. Geforceerde: Inademing en uitademing zijn actief. bij inademing trekken de
hulpademhalingsspieren zich samen en bij uitademing de uitwendige tussenribspieren en de
buikspieren.
1. benoemt de functies van het ademhalingsstelsel.
2. beschrijft de anatomie van de gehele luchtweg en maakt daarbij tevens gebruik van
de medische terminologie.
3. somt de structuren op die lucht naar de longen voeren en hun functies
4. beschrijft de functionele anatomie van de alveoli en de uitwendige anatomie van de
longen
functies van het ademhalingsstelsel
- gaswisseling tussen bloed en lucht
- verplaatsen van lucht van en naar de uitwisselingsoppervlakken
- bescherming uitwisselingsoppervlakken tegen veranderingen van de omgeving
pathogenen
- produceren van geluiden
- waarnemen van reukprikkels
les 2
, 1. definieert de processen van externe en interne respiratie en de verschillen
2. beschrijft de natuurkundige principes waardoor de verplaatsing van lucht in en uit de
longen mogelijk wordt
3. verklaart hoe de werking van de ademhalingsspieren de adembewegingen tot stand
brengt
4. duidt de natuurkundige principes waardoor de diffusie van gassen in en uit het bloed
mogelijk wordt
5. formuleert hoe zuurstof en kooldioxide in het bloed worden vervoerd
Interne respiratie; Stoffen in de interstitiële ruimte worden opgenomen door de omliggende
cellen. Deze cellen scheiden ook stoffen uit die worden opgenomen in de interstitiële ruimte.
Externe respiratie; het proces van het nemen van zuurstof in en het uitstoten van
kooldioxide uit het lichaam. Dus de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide tussen de
longen en het bloed.
Externe respiratie: alle processen die betrokken zijn bij uitwisseling van zuurstof en
koolstofdioxide tussen de interstitiële vloeistoffen van het lichaam en externe milieu.
- COPD
- Astma → vernauwing luchtwegen
- Longemfyseem
- Chronische bronchitis
Gaswisseling in het lichaam kan plaatsvinden door interne en externe respiratie. Respiratie
heeft 2 processen: longventilatie en gaswisseling
de externe respiratie en het ademhalingsstelsel hebben als doel zuurstof naar de cellen toe
te voeren en koolstofdioxide uit de cellen af te voeren. interne respiratie is de opname van
zuurstof en de afgifte van koolstofdioxide door deze cellen.
externe verloopt in 3 stappen:
- longventilatie, of ademhaling waarbij lucht in en uit de longen wordt verplaatst via
fysieke verplaatsing door ademhalingsspieren.
- gaswisseling op 2 plaatsen: over de respiratorische membraan tussen de
luchtruimten in de alveoli en de alveolaire capillairen en over de wanden van de
capillairen tussen bloed en de weefsels in het lichaam.
- transport van zuurstof en koolstofdioxide tussen de longcapillairen en de capillaire
netten in andere weefsels
Longventilatie
→ de verplaatsing van lucht tussen de buitenlucht en de longen. dit gaat gepaard met
drukveranderingen van spierbewegingen.
ademhalingscyclus bestaat uit in en uitademing. de ademhalingsfrequentie is het aantal
ademhalingen per minuut. 12-18, maar kinderen ademen sneller → 18-20. Functie
ademhaling= handhaven van een voldoende alveolaire ventilatie= de verplaatsing van lucht
in en uit de alveoli (longblaasjes). hierdoor wordt er voorkomen dat er teveel CO2 in alveoli
blijft en voldoende O2 wordt toegevoerd.
, druk en luchtstroom naar de longen: Drukgradiënt ofwel verschil in luchtdruk zorgt
longventilatie. Lucht gaat van hoge druk naar lage. In een afgesloten ruimte met flexibele
wanden als een long kan de druk van gas veranderen (bvb O2) door de ruimten (volume)
groter of kleiner te maken. als de volume groter wordt neemt de druk af. wanneer die kleiner
wordt neemt druk toe. Volume van de longen is afhankelijk van de volume van de thoracale
holte (Borstholte). hoewel de vliezen van de binnenwand van de borst(pariëtale pleura) en
de vliezen van de longen(viscerale pleura) langs elkaar kunnen bewegen worden ze bij
elkaar gehouden door een dunne laag pleuravocht(vloeistoflaag). Hierdoor heeft elke
uitzetting of samentrekking van de borstholte invloed op het longvolume. Veranderingen van
het volume van de borstholte zijn het gevolg van bewegingen van het diafragma en de
borstkas.
diafragma= vormt de bodem van de borstholte (middenrif). Als het diafragma ontspannen is
(uitademen) botste de middenrif tegen de longen aan waardoor de druk groter wordt en lucht
naar buiten gaat, de diafragma keert weer terug naar zijn oorspronkelijke positie. Als het
samentrekt wordt het afgeplat en is de druk lager waardoor lucht naar binnen komt
(inademen).
Borstkas= de ribben en wervels zijn met elkaar
verbonden. volume van borstkas wordt groter
als ribben omhoog bewegen door de
tussenribspieren. de uitwendige
tussenribspieren en de hulp
ademhalingsspieren als sternocleidomastoideus
trillen de borstkas omhoog. De inwendige en
hulpademhalingsspieren als buikspieren trekken
de borstkas omlaag.
compliantie: van de longen is dat de elasticiteit
en vermogen tot uitzetting. hoe kleiner hoe meer kracht nodig om de longen te vullen en
leeg te maken → longventilatie kost meer E. Door het verlies van steunweefsel als gevolg
van beschadiging van de alveoli zoals bij emfyseem, wordt de complicatie verhoogd. het
neemt af wanneer onvoldoende surfactant wordt gevormd om te voorkomen dat de alveoli bij
uitademing worden samengedrukt → ademnoodsyndroom. De surfactant verlaagt de
oppervlaktespanning van de alveolaire dekcellen.
Mechanisme van ademhaling: Ademhalingsspieren worden in verschillende combinaties
gebruikt. De adembeweging wordt verdeeld in rustige ademhaling en geforceerde. Rustige:
Spiercontracties nodig van de primaire ademhalingsspieren als het diafragma en uitwendige
tussenribspieren. bij inademing, maar uitademing is passief. de diafragma is
verantwoordelijk voor 75% van de longventilatie en de uitwendige spieren voor 25%. deze
percentages kunnen veranderen. bij zwangere vrouwen zijn ze afhankelijk van het bewegen
van het borstkas, want de de buikorganen drukken tegen het diafragma door uitzetting van
baarmoeder. Geforceerde: Inademing en uitademing zijn actief. bij inademing trekken de
hulpademhalingsspieren zich samen en bij uitademing de uitwendige tussenribspieren en de
buikspieren.
