Geschiedenis kenmerkende aspecten/samenvatting H7
De tijd van pruiken en revoluties
● Paragraaf 7.1: Rationeel optimisme en verlicht denken dat werd toegepast op alle
terreinen van de samenleving: godsdienst, politiek, economie en sociale
verhoudingen (oftewel de Verlichting):
- De verlichting is de periode waarin er een kritische houding ontstond
tegenover geloof en traditie. Mensen ontwikkelde dat in de 18e eeuw men
met de kennis en het verstand van de mensheid, uit de duisternis kon krijgen
en naar het licht kon brengen. Ze bedoelde met de duisternis domheid en
onwetendheid en met het licht juist inzicht en de kennis die men had. Kennis
in samenwerking met rationalisme (het denken met verstand en rede) zouden
de wereld beteren. Verlichte denkers stonden voor gelijkheid, vrijheid en
kennis. Denk bij gelijkheid en vrijheid aan godsdienstvrijheid, wat de verlichte
denkers erg belangrijk vonden. Ze vonden dat alle religies gelijke rechten
moesten hebben en iedereen vrij was om te geloven in wat hij/zij zou willen.
Voltaire was hier een voorbeeld van, hij vond vooral dat de katholieke zijn
aanhangers in allerlei onzin liet geloven. Voltaire was een deïst; hij nam wel
aan dat God de wereld had geschapen, maar hier verder niks mee te maken
had. Voltaire vond desondanks de ongelijkheid tussen de derde stand en de
eerste en tweede stand geen probleem; hij vond namelijk dat anderen zich
beter konden laten leiden door iemand die hoger stond dan zij, zoals de adel.
Jean Jacques Rousseau dacht hier juist het tegenovergestelde over en vond
dat alle mensen geboren waren met verstand en dat iedereen gelijke rechten
moest hebben. De politieke ideeën werden ook veranderd; een Engelsman
John Locke vond bijv. dat koningen hun macht niet van God kregen, maar van
de burgers en koningen/bestuurders moesten de rechten van mensen juist
beschermen (recht op leven,bezit en vrijheid). Ook was hij een voorstander
van rechtsstaat. Hier werden alle rechten en plichten van overheid en burgers
vastgelegd in wetten. Rousseau vond een volkssoevereiniteit ook erg
belangrijk. Dit hield in dat het hoogste gezag in een staat afkomstig was van
het volk, het werd de algemene wil genoemd (belangrijker dan die van
individuen). Montesquieu was een Franse verlichte denker en hij vond dat de
wetgevende (parlement), uitvoerende (regering) en rechterlijke (rechters)
macht gescheiden moest worden van elkaar (driemachtenleer). Men moest
ook economische vrijheid krijgen; vrijlating in handelen.
De tijd van pruiken en revoluties
● Paragraaf 7.1: Rationeel optimisme en verlicht denken dat werd toegepast op alle
terreinen van de samenleving: godsdienst, politiek, economie en sociale
verhoudingen (oftewel de Verlichting):
- De verlichting is de periode waarin er een kritische houding ontstond
tegenover geloof en traditie. Mensen ontwikkelde dat in de 18e eeuw men
met de kennis en het verstand van de mensheid, uit de duisternis kon krijgen
en naar het licht kon brengen. Ze bedoelde met de duisternis domheid en
onwetendheid en met het licht juist inzicht en de kennis die men had. Kennis
in samenwerking met rationalisme (het denken met verstand en rede) zouden
de wereld beteren. Verlichte denkers stonden voor gelijkheid, vrijheid en
kennis. Denk bij gelijkheid en vrijheid aan godsdienstvrijheid, wat de verlichte
denkers erg belangrijk vonden. Ze vonden dat alle religies gelijke rechten
moesten hebben en iedereen vrij was om te geloven in wat hij/zij zou willen.
Voltaire was hier een voorbeeld van, hij vond vooral dat de katholieke zijn
aanhangers in allerlei onzin liet geloven. Voltaire was een deïst; hij nam wel
aan dat God de wereld had geschapen, maar hier verder niks mee te maken
had. Voltaire vond desondanks de ongelijkheid tussen de derde stand en de
eerste en tweede stand geen probleem; hij vond namelijk dat anderen zich
beter konden laten leiden door iemand die hoger stond dan zij, zoals de adel.
Jean Jacques Rousseau dacht hier juist het tegenovergestelde over en vond
dat alle mensen geboren waren met verstand en dat iedereen gelijke rechten
moest hebben. De politieke ideeën werden ook veranderd; een Engelsman
John Locke vond bijv. dat koningen hun macht niet van God kregen, maar van
de burgers en koningen/bestuurders moesten de rechten van mensen juist
beschermen (recht op leven,bezit en vrijheid). Ook was hij een voorstander
van rechtsstaat. Hier werden alle rechten en plichten van overheid en burgers
vastgelegd in wetten. Rousseau vond een volkssoevereiniteit ook erg
belangrijk. Dit hield in dat het hoogste gezag in een staat afkomstig was van
het volk, het werd de algemene wil genoemd (belangrijker dan die van
individuen). Montesquieu was een Franse verlichte denker en hij vond dat de
wetgevende (parlement), uitvoerende (regering) en rechterlijke (rechters)
macht gescheiden moest worden van elkaar (driemachtenleer). Men moest
ook economische vrijheid krijgen; vrijlating in handelen.
