Pleidooien
De zorgverlener
Als zorgverlener kan ik op basis van klinisch redeneren de behoefte aan verpleegkundige zorg
inventariseren. Klinisch redeneren is iets wat ik dagelijks doe en wat ook is terug te zien in, bijlage 1
en 2. Hier laat ik zien dat ik mijn eigen observaties en interpretaties kan koppelen aan medische
kennis. Deze kennis onderbouw ik door het gebruik van wetenschappelijke artikelen. Hiermee kan ik
onderbouwen welke interventies ingezet moeten worden en welke vervolgstappen genomen moeten
worden (Nursing, 2016). Ten slotte heb ik volgens de stappen van Marc bakker de verpleegkundige
zorg vastgesteld en verleent in een complexe casus (bijlage 7).
Ook heb ik in mijn rol als zorgverlener verschillende verpleegtechnische (voorbehouden) handelingen
uitgevoerd. In bijlage 6 schrijf ik een reflectie over het verwijderen van een spoelkatheter, ik laat mijn
sterke en zwakke punten hierin terugkomen en vorm verschillende handelingsalternatieven. In
bijlage 4 werk ik verschillende medicatiegroepen uit als basis om mijn bevoegdheid omtrent het delen
medicatie aan te kunnen tonen. Ook in de praktijk heb ik inmiddels mijn bevoegdheid en
bekwaamheid aan kunnen tonen, ik ben nu geautoriseerd tot Amis en kan hierdoor zelfstandig
medicatie delen.
In bijlage 7 werk ik verschillende verpleegkundige diagnoses uit met bijhorende verpleegdoelen en
interventies, deze interventies zijn gericht op het versterken van zelfmanagement, hierin heb ik
rekening gehouden met onder anderen de diversiteit in persoonlijke eigenschappen en de culturele
achtergrond van mijn patiënt.
De communicator
De rol als communicator heb ik aangetoond door meermaals gecommuniceerd te hebben op zowel
persoonsgerichte als professionele wijze. In bijlage 3 omschrijf ik hoe ik op persoonsgerichte wijze
communiceer met een patiënt die zich in een delier bevindt. Hierbij maak ik gebruik van rustige
gelijkmatige bejegening, dit werkt namelijk geruststellend (Klijn et al., 2004). Om ervoor te zorgen dat
de patiënt kon begrijpen wat ik vertelde, zorgde ik ervoor dat de informatie, belangrijk, bruikbaar en
begrijpelijk was. Dit deed ik aan de hand van de 3 B’s uit het boek: Patiëntenvoorlichting door
verpleegkundigen van Van der Burgt en Mol (2016).
Mijn patiënt bevond zich in een delier en kreeg meerdere indicaties voor het toepassen van een
poseybed. Een grootste indicator was een verhoogd valrisico en risico op letsel. Omdat het inzetten
van een poseybed een vrijheidsbeperkende interventies is, mag dit alleen onder bepaalde
voorwaarden toegepast worden en moet dit met toestemming van de patiënt of een naaste
(Maasziekenhuis Patein, 2020). Omdat de patiënt wilsonbekwaam is, heeft zij volgens de wet WGBO
recht op een wettelijke vertegenwoordiger (Regelhulp z.d.). In bijlage 3 omschrijf ik, hoe ik op
professionele wijze communiceer en toestemming vraag aan de wettelijke vertegenwoordiger (zoon)
van mijn patiënt.
, De samenwerkingspartner
De rol als samenwerkingspartner heb ik behaald door een vertrouwensrelatie aan te gaan met zowel
de patiënt als naasten en samen te werken vanuit het principe van gezamenlijke besluitvorming. In
bijlage 3 omschrijf ik hoe ik met de wettelijke vertegenwoordiger (zoon) van mijn patiënt in gesprek
ga over het inzetten van een VBI. De zoon van mevrouw bood in de eerste instantie rooming-in maar
dit werd voor hem te zwaar. Hierom ga ik met hem in gesprek over het inzetten van een poseybed, en
vraag ik om toestemming. Zo kunnen we avonds en nachts toch de veiligheid van de patiënt
waarborgen zonder dat de zoon er continu bij hoeft te zijn. Ik vertel op een luchtige manier dat het er
raar uit kan zien omdat iemand eigenlijk in het bed opgesloten zit maar dat het meestal als positief
wordt ervaren. De zoon van mevrouw gaf akkoord en benoemde dat hij akkoord ging met alles
waarvan wij dachten dat het goed zou zijn voor mevrouw.
Bovendien werk ik binnen en buiten de organisatie samen met andere beroepsbeoefenaren. In bijlage
1 kun je teruglezen hoe ik in contact treed met de arts van de interne. Samen met de arts evalueer ik
het beleid rondom infusie en komen we samen tot het besluit het infuus te verwijderen en de patiënt
naar huis te laten gaan. Door in contact te treden met de arts en te evalueren over het beleid zorg ik
voor een bijdrage aan de kwaliteit en continuïteit van zorg.
Verder heb ik zowel op de werkvloer als in het implementatieverslag laten zien hoe ik samen met
andere beroepsbeoefenaren kan samenwerken. Samen met twee medestudenten hebben we een
bijdrage geleverd aan de kwaliteit van zorg door een richtlijn op te stellen voor verpleegkundigen ter
ondersteuning bij de begeleiding van patiënten die een onderbeen amputatie hebben ondergaan (zie
bijlage implementatie).
De reflectieve EBP-professional
Als reflectieve EBP-professional reflecteer ik voortdurend en methodisch op mijn eigen handelen in
de samenwerking met de zorgvrager en andere zorgverleners. Dit heb ik gedaan door het schrijven
van reflectieverslagen volgens het model van Korthagen (bijlage 1, 2, 5, 6 en 8). Door gebruik te
maken van het model van Korthagen kan ik systematisch reflecteren op mijn eigen handelen. Ik
analyseer mijn gedachten en gevoelens, mijn sterke- en zwakke punten en vorm
handelingsalternatieven om in de toekomst mijn handelen te kunnen bevorderen.
In bijlage 2 en 3 doorloop ik een ethisch dilemma volgens de dilemma methode, hierin omschrijf ik
welke waarden en normen aanwezig waren in de situatie en hoe de keuze die is gemaakt, ervoor
zorgde dat de ene waarde ten koste ging van de andere waarde (KNMG, z.d.). Ook omschrijf ik
verschillende aspecten van de keuzes en beslissingen die ik hierin heb moeten maken.
In bijlage 2 omschrijf ik hoe ik in een moeilijke situatie terecht kwam waarbij ik mijn eigen waarden en
normen niet kon nakomen. In bijlage 3 omschrijf ik hoe mijn waarden en normen ervoor zorgde dat
ik, professioneel gezien, een foute keuze maakte door niet adequaat op het alarm van een optiscan af
te gaan. Tot slot omschrijf ik in bijlage 7 kort een ethisch dilemma die op de afdeling ontstond,
rondom een casus waarbij de patiënt een belemmerde zorgparticipatie vertoonde.
Ook werk ik mee aan de bevordering en ontwikkeling van de verpleegkundige beroepsgroep, mijn
eigen deskundigheid en die van collega’s. Ik deel voortdurend actief kennis door onder anderen deel
te nemen aan vergaderingen met de klankbordgroep over verpleegsystemen. Hierin deel ik mijn
eerder doorlopen onderzoek en ervaringen over team verplegen op de longafdeling (logboek).
De zorgverlener
Als zorgverlener kan ik op basis van klinisch redeneren de behoefte aan verpleegkundige zorg
inventariseren. Klinisch redeneren is iets wat ik dagelijks doe en wat ook is terug te zien in, bijlage 1
en 2. Hier laat ik zien dat ik mijn eigen observaties en interpretaties kan koppelen aan medische
kennis. Deze kennis onderbouw ik door het gebruik van wetenschappelijke artikelen. Hiermee kan ik
onderbouwen welke interventies ingezet moeten worden en welke vervolgstappen genomen moeten
worden (Nursing, 2016). Ten slotte heb ik volgens de stappen van Marc bakker de verpleegkundige
zorg vastgesteld en verleent in een complexe casus (bijlage 7).
Ook heb ik in mijn rol als zorgverlener verschillende verpleegtechnische (voorbehouden) handelingen
uitgevoerd. In bijlage 6 schrijf ik een reflectie over het verwijderen van een spoelkatheter, ik laat mijn
sterke en zwakke punten hierin terugkomen en vorm verschillende handelingsalternatieven. In
bijlage 4 werk ik verschillende medicatiegroepen uit als basis om mijn bevoegdheid omtrent het delen
medicatie aan te kunnen tonen. Ook in de praktijk heb ik inmiddels mijn bevoegdheid en
bekwaamheid aan kunnen tonen, ik ben nu geautoriseerd tot Amis en kan hierdoor zelfstandig
medicatie delen.
In bijlage 7 werk ik verschillende verpleegkundige diagnoses uit met bijhorende verpleegdoelen en
interventies, deze interventies zijn gericht op het versterken van zelfmanagement, hierin heb ik
rekening gehouden met onder anderen de diversiteit in persoonlijke eigenschappen en de culturele
achtergrond van mijn patiënt.
De communicator
De rol als communicator heb ik aangetoond door meermaals gecommuniceerd te hebben op zowel
persoonsgerichte als professionele wijze. In bijlage 3 omschrijf ik hoe ik op persoonsgerichte wijze
communiceer met een patiënt die zich in een delier bevindt. Hierbij maak ik gebruik van rustige
gelijkmatige bejegening, dit werkt namelijk geruststellend (Klijn et al., 2004). Om ervoor te zorgen dat
de patiënt kon begrijpen wat ik vertelde, zorgde ik ervoor dat de informatie, belangrijk, bruikbaar en
begrijpelijk was. Dit deed ik aan de hand van de 3 B’s uit het boek: Patiëntenvoorlichting door
verpleegkundigen van Van der Burgt en Mol (2016).
Mijn patiënt bevond zich in een delier en kreeg meerdere indicaties voor het toepassen van een
poseybed. Een grootste indicator was een verhoogd valrisico en risico op letsel. Omdat het inzetten
van een poseybed een vrijheidsbeperkende interventies is, mag dit alleen onder bepaalde
voorwaarden toegepast worden en moet dit met toestemming van de patiënt of een naaste
(Maasziekenhuis Patein, 2020). Omdat de patiënt wilsonbekwaam is, heeft zij volgens de wet WGBO
recht op een wettelijke vertegenwoordiger (Regelhulp z.d.). In bijlage 3 omschrijf ik, hoe ik op
professionele wijze communiceer en toestemming vraag aan de wettelijke vertegenwoordiger (zoon)
van mijn patiënt.
, De samenwerkingspartner
De rol als samenwerkingspartner heb ik behaald door een vertrouwensrelatie aan te gaan met zowel
de patiënt als naasten en samen te werken vanuit het principe van gezamenlijke besluitvorming. In
bijlage 3 omschrijf ik hoe ik met de wettelijke vertegenwoordiger (zoon) van mijn patiënt in gesprek
ga over het inzetten van een VBI. De zoon van mevrouw bood in de eerste instantie rooming-in maar
dit werd voor hem te zwaar. Hierom ga ik met hem in gesprek over het inzetten van een poseybed, en
vraag ik om toestemming. Zo kunnen we avonds en nachts toch de veiligheid van de patiënt
waarborgen zonder dat de zoon er continu bij hoeft te zijn. Ik vertel op een luchtige manier dat het er
raar uit kan zien omdat iemand eigenlijk in het bed opgesloten zit maar dat het meestal als positief
wordt ervaren. De zoon van mevrouw gaf akkoord en benoemde dat hij akkoord ging met alles
waarvan wij dachten dat het goed zou zijn voor mevrouw.
Bovendien werk ik binnen en buiten de organisatie samen met andere beroepsbeoefenaren. In bijlage
1 kun je teruglezen hoe ik in contact treed met de arts van de interne. Samen met de arts evalueer ik
het beleid rondom infusie en komen we samen tot het besluit het infuus te verwijderen en de patiënt
naar huis te laten gaan. Door in contact te treden met de arts en te evalueren over het beleid zorg ik
voor een bijdrage aan de kwaliteit en continuïteit van zorg.
Verder heb ik zowel op de werkvloer als in het implementatieverslag laten zien hoe ik samen met
andere beroepsbeoefenaren kan samenwerken. Samen met twee medestudenten hebben we een
bijdrage geleverd aan de kwaliteit van zorg door een richtlijn op te stellen voor verpleegkundigen ter
ondersteuning bij de begeleiding van patiënten die een onderbeen amputatie hebben ondergaan (zie
bijlage implementatie).
De reflectieve EBP-professional
Als reflectieve EBP-professional reflecteer ik voortdurend en methodisch op mijn eigen handelen in
de samenwerking met de zorgvrager en andere zorgverleners. Dit heb ik gedaan door het schrijven
van reflectieverslagen volgens het model van Korthagen (bijlage 1, 2, 5, 6 en 8). Door gebruik te
maken van het model van Korthagen kan ik systematisch reflecteren op mijn eigen handelen. Ik
analyseer mijn gedachten en gevoelens, mijn sterke- en zwakke punten en vorm
handelingsalternatieven om in de toekomst mijn handelen te kunnen bevorderen.
In bijlage 2 en 3 doorloop ik een ethisch dilemma volgens de dilemma methode, hierin omschrijf ik
welke waarden en normen aanwezig waren in de situatie en hoe de keuze die is gemaakt, ervoor
zorgde dat de ene waarde ten koste ging van de andere waarde (KNMG, z.d.). Ook omschrijf ik
verschillende aspecten van de keuzes en beslissingen die ik hierin heb moeten maken.
In bijlage 2 omschrijf ik hoe ik in een moeilijke situatie terecht kwam waarbij ik mijn eigen waarden en
normen niet kon nakomen. In bijlage 3 omschrijf ik hoe mijn waarden en normen ervoor zorgde dat
ik, professioneel gezien, een foute keuze maakte door niet adequaat op het alarm van een optiscan af
te gaan. Tot slot omschrijf ik in bijlage 7 kort een ethisch dilemma die op de afdeling ontstond,
rondom een casus waarbij de patiënt een belemmerde zorgparticipatie vertoonde.
Ook werk ik mee aan de bevordering en ontwikkeling van de verpleegkundige beroepsgroep, mijn
eigen deskundigheid en die van collega’s. Ik deel voortdurend actief kennis door onder anderen deel
te nemen aan vergaderingen met de klankbordgroep over verpleegsystemen. Hierin deel ik mijn
eerder doorlopen onderzoek en ervaringen over team verplegen op de longafdeling (logboek).
