Samenvatting VPK- Klinisch redeneren
Literatuur:
Klinisch redeneren een handleiding
Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces
EBP voor verpleegkundige
Kritisch denken:
- Hoofdstuk 2 Pag. 31-77
Klinisch redeneren:
- Introductie Pag. 11-14
- Hoofdstuk 3 Pag. 55-80
- Hoofdstuk 4 Pag. 87-106
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 11
EBP voor verpleegkundigen:
- Hoofstuk 9
Richtlijnen van Blackboard.
,Klinisch redeneren introductie:
Theorie van David Kolb
- Denkers: willen graag uitleg wanneer ze nieuwe dingen moeten leren
- Doeners: gaan liever meteen aan de slag en vragen pas later om uitleg
Klinisch redeneren voor verpleegkundigen (clinical reasoning)
Synoniemen klinisch redeneren:
• Methodisch werken
• Clinical problem solving
• Information processing
• Clinical judgement
• Diagnostical reasoning
• Clinical decision-making
• Practical reasoning
Verschillende definities:
- Definitie van Simmons (2010): A complex cognitive process that uses formal and
informal thinking strategies to gather an analyse patient information, evaluate the
significance of this information, and determine the value of alternative actions.
- Volgens deze definitie gaat het dus om complexe cognitieve activiteit waarbij gebruik
wordt gemaakt van denkstrategieën met als drieledig doel:
• Informatie over de zorgvrager verzamelen en analyseren;
• De betekenis van deze informatie inschatten;
• Bepalen welke handelingsalternatieven er zijn.
- Definitie van Banning (2008): een methode die moet leiden tot het vaststellen van de
meest geschikte verpleegkundige diagnosen en het kiezen van de juiste zorgresultaten
en interventies in nauwe samenwerking met een individuele zorgvrager.
- Onderscheidt 2 vormen van klinisch redeneren:
1. Theoretisch redeneren (which terminates in a conclusion, which may be
expressed as a decision) -> Dat tot een diagnose leidt
2. Praktisch redeneren: (which terminates in action) -> Dat tot een interventie leidt.
- Shared decisionmaking: interventies kiezen en diagnoses stellen in samenspraak met de
zorgvrager.
Verschillende benaderingen:
- Analytische benadering: twee soorten omschrijvingen van klinisch redeneren;
1. Normatieve
2. Descriptieve
- Normatieve beschrijving: zeggen hoe beroepsbeoefenaren klinisch behoren te redeneren
- Descriptieve omschrijving: legt uit hoe beroepsbeoefenaren feitelijk klinisch redeneren
- In beide omschrijvingen is klinisch redeneren: eerst gegevens verzamelen, dan
analyseren en daarna conclusies trekken.
- Psychologie van het redeneren: hierin wordt onderzocht hoe beroepsbeoefenaren
minder gegevens over de zorgvrager hoeven te verzamelen door gebruik te maken van
zogenoemde heuristieken.
,- Heuristieken: op ervaringskennis gebaseerde, cognitieve strategieën (een vuistregel, de
klinische blik, een stereotype, een educated guess of het gezond verstand) om bij klinisch
redeneren bochtjes af te snijden en sneller tot een conclusie te komen.
- Voorbeeld van een heuristiek: ervoor kiezen om op de eerste indruk die de patiënt
maakt (anchoring heuristic) af te gaan
- Belangrijkste risico heuristieken: leiden tot allerlei vormen van vooringenomenheid,
zoals het alleen nog maar oog hebben voor informatie die de eerste indruk bevestigen.
- Intuïtieve benadering: beroepsbeoefenaren trekken al vrij snel conclusies uit het totale
beeld dat zij van een situatie vormen en beargumenteren zij hun conclusies pas achteraf
Nieuwe dimensie:
- Expliciete aandacht voor het beredeneren en argumenteren van de verpleegkundige
zorg.
- Van 1950 tot 1970 gaf het verpleegkundig proces structuur aan het oplossen van de
problemen van de patiënt.
- Het was de tijd van de ’21 nursing problems’ van Faye Abdellah (1961)
- Verplegen werd gezien als een problem solving-process met 4 fasen (APIE):
1. Assessment
2. Planning
3. Intervention
4. Evaluation
- Ging niet alleen om het doen, maar ook om het denken van de verpleegkundige -> de
professionele combinatie tussen denken en doen waarmee een eigen
deskundigheidsgebied voor de verpleegkundigen werd geclaimd.
- In de jaren 70 van de vorige eeuw verschoof het accent naar verpleegkundige diagnose
-> Fase 2
- In 1973 vond in St. Louis de First National Conference on the Classification of Nursing
Diagnose plaats, de oprichtingsbijeenkomst van de North American Nursing Diagnosis
Association (NANDA). In datzelfde jaar breidde de American Nursing Association het
verpleegkundig proces met een extra fase uit. Het stellen van de diagnose kwam erbij
(ADPIE):
1. Assessment
2. Diagnosis
3. Planning
4. Implementation
5. Evaluation
- Onderzoek en onderwijs kwamen in het teken te staan van verpleegkundige diagnostiek.
- Het deskundigheidsgebied van de verpleegkundige werd omschreven met een
classificatie van de diagnoses die de verpleegkundige stelt. -> Deze classificatie werd
opgesteld door de NANDA
- Jaren daarna kwam de NIC en de NOC.
- Accent verschoof naar klinisch redeneren, oftewel het beredeneren en beargumenteren
van de verpleegkundige zorg -> door vragen hoe de verpleegkundige bij de interventies
en diagnosen kwam. -> Fase 3
Beredeneren en beargumenteren van de verpleegkundige zorg:
, - Klinisch redeneren omvat alle kennis en vaardigheden die nodig zijn om verpleegkundige
diagnoses te stellen, zorgresultaten te bepalen en interventies te selecteren, te weten.
• Cognitieve vaardigheden (thinking): een verpleegkundige die analytisch te werk gaat
moet in staat zijn om uit feiten of premissen conclusies te trekken, zij moet logisch
kunnen redeneren; de verpleegkundige die meer op haar intuïtie afgaat moet haar
diagnoses, zorgresultaten en interventies achteraf met redenen en
vooronderstellingen kunnen beargumenteren; voor zowel het beredeneren als het
beargumenteren van de verpleegkundige zorg zijn specifieke cognitieve
vaardigheden vereist.
• Metacognitieve vaardigheden (thinking about your thinking): vaardigheden die een
verpleegkundige nodig heeft om tijdens het beredeneren en beargumenteren van de
verpleegkundige zorg (reflection in action), alsook achteraf (reflection on action),
afstand te nemen en over haar redenering of argumentatie na te denken.
• Discipline gebonden kennis: kennis over verpleegkundige zorg (diagnoses,
interventies en resultaten).
Hoofdstuk 3 klinisch redeneren, begrippen analyseren
Zeven competentiegebieden in het beroepsprofiel van verpleegkundigen gebaseerd op
CanMEDS
- Kern van de beroepsuitoefening is de verpleegkundige als zorgverlener.
1. Vakinhoudelijk handelen: verpleegkundige als zorgverlener
2. Communicatie: verpleegkundige als communicator
3. Samenwerking: de verpleegkundige als samenwerkingspartner
Literatuur:
Klinisch redeneren een handleiding
Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces
EBP voor verpleegkundige
Kritisch denken:
- Hoofdstuk 2 Pag. 31-77
Klinisch redeneren:
- Introductie Pag. 11-14
- Hoofdstuk 3 Pag. 55-80
- Hoofdstuk 4 Pag. 87-106
- Hoofdstuk 5
- Hoofdstuk 7
- Hoofdstuk 8
- Hoofdstuk 9
- Hoofdstuk 11
EBP voor verpleegkundigen:
- Hoofstuk 9
Richtlijnen van Blackboard.
,Klinisch redeneren introductie:
Theorie van David Kolb
- Denkers: willen graag uitleg wanneer ze nieuwe dingen moeten leren
- Doeners: gaan liever meteen aan de slag en vragen pas later om uitleg
Klinisch redeneren voor verpleegkundigen (clinical reasoning)
Synoniemen klinisch redeneren:
• Methodisch werken
• Clinical problem solving
• Information processing
• Clinical judgement
• Diagnostical reasoning
• Clinical decision-making
• Practical reasoning
Verschillende definities:
- Definitie van Simmons (2010): A complex cognitive process that uses formal and
informal thinking strategies to gather an analyse patient information, evaluate the
significance of this information, and determine the value of alternative actions.
- Volgens deze definitie gaat het dus om complexe cognitieve activiteit waarbij gebruik
wordt gemaakt van denkstrategieën met als drieledig doel:
• Informatie over de zorgvrager verzamelen en analyseren;
• De betekenis van deze informatie inschatten;
• Bepalen welke handelingsalternatieven er zijn.
- Definitie van Banning (2008): een methode die moet leiden tot het vaststellen van de
meest geschikte verpleegkundige diagnosen en het kiezen van de juiste zorgresultaten
en interventies in nauwe samenwerking met een individuele zorgvrager.
- Onderscheidt 2 vormen van klinisch redeneren:
1. Theoretisch redeneren (which terminates in a conclusion, which may be
expressed as a decision) -> Dat tot een diagnose leidt
2. Praktisch redeneren: (which terminates in action) -> Dat tot een interventie leidt.
- Shared decisionmaking: interventies kiezen en diagnoses stellen in samenspraak met de
zorgvrager.
Verschillende benaderingen:
- Analytische benadering: twee soorten omschrijvingen van klinisch redeneren;
1. Normatieve
2. Descriptieve
- Normatieve beschrijving: zeggen hoe beroepsbeoefenaren klinisch behoren te redeneren
- Descriptieve omschrijving: legt uit hoe beroepsbeoefenaren feitelijk klinisch redeneren
- In beide omschrijvingen is klinisch redeneren: eerst gegevens verzamelen, dan
analyseren en daarna conclusies trekken.
- Psychologie van het redeneren: hierin wordt onderzocht hoe beroepsbeoefenaren
minder gegevens over de zorgvrager hoeven te verzamelen door gebruik te maken van
zogenoemde heuristieken.
,- Heuristieken: op ervaringskennis gebaseerde, cognitieve strategieën (een vuistregel, de
klinische blik, een stereotype, een educated guess of het gezond verstand) om bij klinisch
redeneren bochtjes af te snijden en sneller tot een conclusie te komen.
- Voorbeeld van een heuristiek: ervoor kiezen om op de eerste indruk die de patiënt
maakt (anchoring heuristic) af te gaan
- Belangrijkste risico heuristieken: leiden tot allerlei vormen van vooringenomenheid,
zoals het alleen nog maar oog hebben voor informatie die de eerste indruk bevestigen.
- Intuïtieve benadering: beroepsbeoefenaren trekken al vrij snel conclusies uit het totale
beeld dat zij van een situatie vormen en beargumenteren zij hun conclusies pas achteraf
Nieuwe dimensie:
- Expliciete aandacht voor het beredeneren en argumenteren van de verpleegkundige
zorg.
- Van 1950 tot 1970 gaf het verpleegkundig proces structuur aan het oplossen van de
problemen van de patiënt.
- Het was de tijd van de ’21 nursing problems’ van Faye Abdellah (1961)
- Verplegen werd gezien als een problem solving-process met 4 fasen (APIE):
1. Assessment
2. Planning
3. Intervention
4. Evaluation
- Ging niet alleen om het doen, maar ook om het denken van de verpleegkundige -> de
professionele combinatie tussen denken en doen waarmee een eigen
deskundigheidsgebied voor de verpleegkundigen werd geclaimd.
- In de jaren 70 van de vorige eeuw verschoof het accent naar verpleegkundige diagnose
-> Fase 2
- In 1973 vond in St. Louis de First National Conference on the Classification of Nursing
Diagnose plaats, de oprichtingsbijeenkomst van de North American Nursing Diagnosis
Association (NANDA). In datzelfde jaar breidde de American Nursing Association het
verpleegkundig proces met een extra fase uit. Het stellen van de diagnose kwam erbij
(ADPIE):
1. Assessment
2. Diagnosis
3. Planning
4. Implementation
5. Evaluation
- Onderzoek en onderwijs kwamen in het teken te staan van verpleegkundige diagnostiek.
- Het deskundigheidsgebied van de verpleegkundige werd omschreven met een
classificatie van de diagnoses die de verpleegkundige stelt. -> Deze classificatie werd
opgesteld door de NANDA
- Jaren daarna kwam de NIC en de NOC.
- Accent verschoof naar klinisch redeneren, oftewel het beredeneren en beargumenteren
van de verpleegkundige zorg -> door vragen hoe de verpleegkundige bij de interventies
en diagnosen kwam. -> Fase 3
Beredeneren en beargumenteren van de verpleegkundige zorg:
, - Klinisch redeneren omvat alle kennis en vaardigheden die nodig zijn om verpleegkundige
diagnoses te stellen, zorgresultaten te bepalen en interventies te selecteren, te weten.
• Cognitieve vaardigheden (thinking): een verpleegkundige die analytisch te werk gaat
moet in staat zijn om uit feiten of premissen conclusies te trekken, zij moet logisch
kunnen redeneren; de verpleegkundige die meer op haar intuïtie afgaat moet haar
diagnoses, zorgresultaten en interventies achteraf met redenen en
vooronderstellingen kunnen beargumenteren; voor zowel het beredeneren als het
beargumenteren van de verpleegkundige zorg zijn specifieke cognitieve
vaardigheden vereist.
• Metacognitieve vaardigheden (thinking about your thinking): vaardigheden die een
verpleegkundige nodig heeft om tijdens het beredeneren en beargumenteren van de
verpleegkundige zorg (reflection in action), alsook achteraf (reflection on action),
afstand te nemen en over haar redenering of argumentatie na te denken.
• Discipline gebonden kennis: kennis over verpleegkundige zorg (diagnoses,
interventies en resultaten).
Hoofdstuk 3 klinisch redeneren, begrippen analyseren
Zeven competentiegebieden in het beroepsprofiel van verpleegkundigen gebaseerd op
CanMEDS
- Kern van de beroepsuitoefening is de verpleegkundige als zorgverlener.
1. Vakinhoudelijk handelen: verpleegkundige als zorgverlener
2. Communicatie: verpleegkundige als communicator
3. Samenwerking: de verpleegkundige als samenwerkingspartner
