Neurodiversiteit
Een nieuwe blik op verschil in ontwikkeling en leermogelijkheden.
Introductie: Paradigmawissel in het autismeveld
Er wordt op een andere manier
gekeken naar autisme als fenomeen,
maar ook naar autistische mensen als
groep in de samenleving.
Vroeger: Autisme is een vorm van abnormaliteit.
Verschuiving: Autisme is een vorm/ expressie van diversiteit.
Als we zien dat er zo’n verschuiving in dat denken aan het plaatsnemen is, wat betekent dat dan voor
de zorgverlening? Hoe kunnen we dan in dat tijdperk van neurodiversiteit nadenken over goede en
rechtvaardige zorg?
, Deel 1: Neurodiversiteit en het
neurodiversiteitsparadigma
Wat is het wel? Wat is het niet?
Achtergrond: Wortels van neurodiversiteitsbeweging
Term coined in 1998 door autistische sociologe Judy Singer.
o “The neurologically different represent a new addition to the
familiar political categories of class/gender/race and will
augment the insights of the social model of disability.”
Voortgevloeid vanuit autism rights movement en online
gemeenschappen.
Oorsprong in:
o Frustratie met medisch, deficit model van autisme,
marginalisatie van autistische stemmen, nood aan
verbondenheid onder gelijkgestemden.
Breder dan autistische gemeenschappen (ook ADHD,
leerstoonissen …)
Neurodiversiteit
= Beschrijving en erkenning van grote verscheidenheid aan manieren van neurocognitief
functioneren (neurotypes).
>>> autisme.
Vergelijkbaar met concepten van gender en etnisch-culturele diversiteit.
Geen consensus definitie van neurodiversiteit!
Het is ook een term die ons op zich allemaal aangaat.
Neurodiversiteitsbeweging
Belangrijk om de neurodiversiteitsbeweging te zien als een soort tweetrapsraket.
Langs de ene kant is de neurodiversiteitsbeweging echt een sociale beweging van
neurodivergente belangenbehartigers, activisten, bondgenoten.
Langs de andere kant kunnen we de neurodiversiteitsbeweging ook zien als een academische
en wetenschappelijke stroming en kunnen we het neurodiversiteitsparadigma ook zien als
een soort lens om mee naar de realiteit te kijken, om onderzoek vorm te geven en om onze
klinische praktijk vorm te geven.
Een nieuwe blik op verschil in ontwikkeling en leermogelijkheden.
Introductie: Paradigmawissel in het autismeveld
Er wordt op een andere manier
gekeken naar autisme als fenomeen,
maar ook naar autistische mensen als
groep in de samenleving.
Vroeger: Autisme is een vorm van abnormaliteit.
Verschuiving: Autisme is een vorm/ expressie van diversiteit.
Als we zien dat er zo’n verschuiving in dat denken aan het plaatsnemen is, wat betekent dat dan voor
de zorgverlening? Hoe kunnen we dan in dat tijdperk van neurodiversiteit nadenken over goede en
rechtvaardige zorg?
, Deel 1: Neurodiversiteit en het
neurodiversiteitsparadigma
Wat is het wel? Wat is het niet?
Achtergrond: Wortels van neurodiversiteitsbeweging
Term coined in 1998 door autistische sociologe Judy Singer.
o “The neurologically different represent a new addition to the
familiar political categories of class/gender/race and will
augment the insights of the social model of disability.”
Voortgevloeid vanuit autism rights movement en online
gemeenschappen.
Oorsprong in:
o Frustratie met medisch, deficit model van autisme,
marginalisatie van autistische stemmen, nood aan
verbondenheid onder gelijkgestemden.
Breder dan autistische gemeenschappen (ook ADHD,
leerstoonissen …)
Neurodiversiteit
= Beschrijving en erkenning van grote verscheidenheid aan manieren van neurocognitief
functioneren (neurotypes).
>>> autisme.
Vergelijkbaar met concepten van gender en etnisch-culturele diversiteit.
Geen consensus definitie van neurodiversiteit!
Het is ook een term die ons op zich allemaal aangaat.
Neurodiversiteitsbeweging
Belangrijk om de neurodiversiteitsbeweging te zien als een soort tweetrapsraket.
Langs de ene kant is de neurodiversiteitsbeweging echt een sociale beweging van
neurodivergente belangenbehartigers, activisten, bondgenoten.
Langs de andere kant kunnen we de neurodiversiteitsbeweging ook zien als een academische
en wetenschappelijke stroming en kunnen we het neurodiversiteitsparadigma ook zien als
een soort lens om mee naar de realiteit te kijken, om onderzoek vorm te geven en om onze
klinische praktijk vorm te geven.
