Kennistoets OP8 Kwetsbare ouderen (OVK2TKKO02)
Samenvatting (lesvoorbereiding, ingesproken powerpoints, literatuur en werkgroepen)
HBO-V leerjaar 2 OP7
Week 1
Les 1 Verpleegkundig proces en Klinisch redeneren
Boek: Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces (Wilkinson). Hoofdstuk 10 (OP7 week 3 les 1)
Trekken van conclusies:
Als verpleegkundige mag je geen vooroordelen hebben, ga overal met een open blik in.
Heb niet te veel vertrouwen in vroegere ervaringen, wat vroeger werkte hoeft nu niet per se te werken.
Trek geen conclusies uit wat je van anderen hoort, ga altijd eerst met de patiënt zelf in gesprek voordat je een
diagnose of conclusie trekt.
Ga niet af op je intuïtie, kan er flink naast zitten.
Wees je bewust van je eigen overtuigingen en waarden zodat je weet wanneer je deze aan de kant moet zetten
of juist kan gebruiken.
Houdt altijd je kennis op peil zodat je zo min mogelijk afhankelijk bent van collega’s.
Bij een verpleegkundige diagnose moet tenminste één verpleegkundige interventie horen. Bijv. de diagnose
gehoorprobleem kan de verpleegkundige niet oplossen, sociale isolement door het gehoorprobleem wel.
Een overzicht van diagnostisch redeneren.
De gegevensinterpretatie vind plaats op vier niveaus:
-1 Vaststellen van belangrijke (opvallende) gegevens/aanwijzingen, gegevens structureren en vergelijken met
bestaande normen (gebruik hierbij je kennis).
-2 Clusteren van aanwijzingen en vaststellen van ontbrekende gegevens, zoek patronen en verbanden,
categoriseer met behulp van verpleegkundige kaders en modellen, stel ontbrekende gegevens en
tegenstrijdigheden vast.
-3 Conclusies trekken uit de huidige gezondheidstoestand. Zoek voor ieder cluster zo veel mogelijk verklaringen
( om vooroordelen te voorkomen), bepaal daarna welke hypothese de cluster het beste verklaard, stel het
vermogen van de zorgvrager vast. Stel de verpleegkundige diagnose vast.
-4 Vaststellen van de etiologie of gerelateerde factoren en categoriseren van problemen met behulp van het
gekozen verpleegkundig kader.
Deductief redeneren: trekken van conclusies op basis van theorieën. Bijv. alle raven zijn zwart, ik zie een zwarte
vogel dus het is een raaf
Inductief redeneren: trekken van conclusies op basis van waarnemingen. Bijv. alle zwarte vogels die is zag
bleken raven te zijn dus alle raven zijn zwart. Dit is waar totdat je een keer een witte raaf tegenkomt.
Bij een diagnose, gesteld door de NANDA, maak je gebruik van verschillende assen:
As 1: diagnostisch concept. Voornaamste deel van de diagnose, is een zelfstandig naamwoord.
As 2: onderwerp van de diagnose, persoon bij wie de diagnose gesteld word.
As 3: kwaliteitsbeschrijving, hoe de staat van de patiënt is. Bijv. gecompliceerd, kwetsbaar, verzwakt
toegenomen.
As 4: verwijst naar de lichaamsdelen of functies waarover de diagnose gaat.
As 5: leeftijd of leeftijdscategorie bijv. zuigeling, kleuter
As 6: tijd. Bijv. acuut, continu, chronisch
As 7: status van de diagnose, feitelijk, risico of gezondheidsbevordering.
Diagnose moet specifiek een duidelijk zijn. Het moet duidelijk zijn om welke pijn het gaat, wat de oorzaak is en
samenhangende factoren. Je gebruikt de PES-structuur.
Rangschik diagnosen op prioriteit, eerste het levensbedreigende probleem daarna een niet direct
levensbedreigend probleem, daarna een probleem dat voortvloeit uit normale levensbehoeften of dat
,minimale verpleegkundige interventie vraagt. Houdt rekening met wens van de patiënt. Leg uit als zijn prioriteit
niet overkomt met jou prioriteit, dit leidt vaak tot overeenstemming.
Kritiek op de NANDA is dat de diagnoselabels te onduidelijk, te abstract of te medisch zijn. Het systeem is in
ontwikkeling, problemen zullen waarschijnlijk later verholpen worden. Je mag altijd termen toevoegen om
dingen duidelijker te maken. Misschien verwachten we wel te veel van de verpleegkundige diagnosen, deze
kunnen niet alles oplossen. Sommige problemen liggen buiten onze macht, bijv. bij politieke maatregelen.
Verder zegt men dat methodes de creatieve oplossingen belemmeren en een holistische zorg in de weg staat.
Blijf kritisch denken
Online college van Helen de Graaf
Na het vaststellen van de diagnose wordt door middel van het prognostisch redeneer proces vastgesteld wat
haalbare doelen en resultaten zijn voor jou patiënt.
Als je de doelen hebt vastgelegd bepaald je de interventies door middel van het therapeutisch redeneer proces.
We focussen nu eerst op de eerste pijl. Pijl twee en drie komen in de volgende weken.
Het diagnostisch en etiologisch redeneerproces helpen om een diagnose te stellen.
Waarom stellen we ook alweer een diagnose op:
-Zorg dat is afgestemd op het individu
, -Bevorderd autonomie van verpleegkundige
-Effectief middel voor communicatie
-Helpen parameters voor anamnese vast te stellen, met zicht op diagnoses weten we beter waarop we moeten
doorvragen tijdens de anamnese.
Voor het opstellen van een diagnose moet je een klinisch oordeel ontwikkelen. Een klinisch oordeel gaat over
de ervaring of reactie van een individu, gezin of groep
op een (potentieel) gezondheidsprobleem.
Bijv. vermoeidheid doordat iemand kanker heeft.
Klinisch oordeel kan je ontwikkelen door middel van
diagnostisch en etiologisch redeneerproces. Bij
diagnostisch redeneren analyseer je de gegevens van
de anamnese en synthetiseert de gegevens.
Analyseren is de informatie opdelen en relaties tussen
de delen vaststellen. Je moet begrijpen wat er wordt gezegd en bepaald waar je het mee eens of oneens bent.
En waarom.
Synthetiseren is gegevens samenvoegen om iets nieuws te vormen. Hierbij cluster je de gegevens tot een
betekenisvol geheel: de verpleegkundige diagnose. Bijv. wijzen deze verschijnselen samen tot een bepaalde
diagnose.
Vragen die Dobber stelt bij het opstellen van een diagnose:
-Objectieve en subjectieve symptomen: Verklaring voor de symptomen? Aanvullende informatie nodig? Welke
last ervaart de patiënt? Hoe reageert de patiënt?
-Op welke mogelijke gezondheidsproblemen wijst dit
-Kenmerkende verschijnselen bij de belangrijkste gezondheidsproblemen
Soorten diagnoses:
-Actuele diagnose (ookwel feitelijke of probleem diagnose): gezondheidsprobleem is al aanwezig,
verschijnselen zijn aanwezig, oorzaak is aanwezig of er zijn factoren (samenhangende of gerelateerde factoren)
die het probleem in stand houden.
Verpleegkundige zorg richt zich op het oplossen, verminderen of stabiliseren van het probleem.
Interventies richten zich op de etiologie.
Stelt PESS op
-Risico diagnose (ookwel dreigende diagnose): gezondheidsprobleem dat kan ontstaan. Geen verschijnselen
aanwezig. Wel risicofactoren die het probleem kunnen laten ontstaan (etiologische factoren). Risicoinschatting
en vroegsignalering is van belang
Verpleegkundige zorg richt zich op het voorkomen van het probleem.
Interventies gericht op het terugdringen van risicofactoren.
Stelt PE of PR op (probleem en etiologie/risicofactor)
-Potentiële diagnose (ookwel mogelijke of hypothetische diagnose): op basis van anamnese denk je aan een
mogelijk probleem. Geen verschijnselen aanwezig. Bij onzekerheid door onvoldoende gegevens. Benoem deze
mogelijke problemen in het klinisch redeneerproces.
Is een handvat op meer gegevens te achterhalen
Geen PES opstellen
Hetzelfde als gezondheidsbevorderende diagnose?
-Multidisciplinaire diagnose (syndroom diagnose): meerdere complicaties van een behandeling of een
ziektebeeld.
Verpleegkundige zorg richt zich op monitoring en minimaliseren van complicaties
Inzet van multidisciplinaire interventies.
PESS opstellen.
Samenvatting (lesvoorbereiding, ingesproken powerpoints, literatuur en werkgroepen)
HBO-V leerjaar 2 OP7
Week 1
Les 1 Verpleegkundig proces en Klinisch redeneren
Boek: Kritisch denken binnen het verpleegkundig proces (Wilkinson). Hoofdstuk 10 (OP7 week 3 les 1)
Trekken van conclusies:
Als verpleegkundige mag je geen vooroordelen hebben, ga overal met een open blik in.
Heb niet te veel vertrouwen in vroegere ervaringen, wat vroeger werkte hoeft nu niet per se te werken.
Trek geen conclusies uit wat je van anderen hoort, ga altijd eerst met de patiënt zelf in gesprek voordat je een
diagnose of conclusie trekt.
Ga niet af op je intuïtie, kan er flink naast zitten.
Wees je bewust van je eigen overtuigingen en waarden zodat je weet wanneer je deze aan de kant moet zetten
of juist kan gebruiken.
Houdt altijd je kennis op peil zodat je zo min mogelijk afhankelijk bent van collega’s.
Bij een verpleegkundige diagnose moet tenminste één verpleegkundige interventie horen. Bijv. de diagnose
gehoorprobleem kan de verpleegkundige niet oplossen, sociale isolement door het gehoorprobleem wel.
Een overzicht van diagnostisch redeneren.
De gegevensinterpretatie vind plaats op vier niveaus:
-1 Vaststellen van belangrijke (opvallende) gegevens/aanwijzingen, gegevens structureren en vergelijken met
bestaande normen (gebruik hierbij je kennis).
-2 Clusteren van aanwijzingen en vaststellen van ontbrekende gegevens, zoek patronen en verbanden,
categoriseer met behulp van verpleegkundige kaders en modellen, stel ontbrekende gegevens en
tegenstrijdigheden vast.
-3 Conclusies trekken uit de huidige gezondheidstoestand. Zoek voor ieder cluster zo veel mogelijk verklaringen
( om vooroordelen te voorkomen), bepaal daarna welke hypothese de cluster het beste verklaard, stel het
vermogen van de zorgvrager vast. Stel de verpleegkundige diagnose vast.
-4 Vaststellen van de etiologie of gerelateerde factoren en categoriseren van problemen met behulp van het
gekozen verpleegkundig kader.
Deductief redeneren: trekken van conclusies op basis van theorieën. Bijv. alle raven zijn zwart, ik zie een zwarte
vogel dus het is een raaf
Inductief redeneren: trekken van conclusies op basis van waarnemingen. Bijv. alle zwarte vogels die is zag
bleken raven te zijn dus alle raven zijn zwart. Dit is waar totdat je een keer een witte raaf tegenkomt.
Bij een diagnose, gesteld door de NANDA, maak je gebruik van verschillende assen:
As 1: diagnostisch concept. Voornaamste deel van de diagnose, is een zelfstandig naamwoord.
As 2: onderwerp van de diagnose, persoon bij wie de diagnose gesteld word.
As 3: kwaliteitsbeschrijving, hoe de staat van de patiënt is. Bijv. gecompliceerd, kwetsbaar, verzwakt
toegenomen.
As 4: verwijst naar de lichaamsdelen of functies waarover de diagnose gaat.
As 5: leeftijd of leeftijdscategorie bijv. zuigeling, kleuter
As 6: tijd. Bijv. acuut, continu, chronisch
As 7: status van de diagnose, feitelijk, risico of gezondheidsbevordering.
Diagnose moet specifiek een duidelijk zijn. Het moet duidelijk zijn om welke pijn het gaat, wat de oorzaak is en
samenhangende factoren. Je gebruikt de PES-structuur.
Rangschik diagnosen op prioriteit, eerste het levensbedreigende probleem daarna een niet direct
levensbedreigend probleem, daarna een probleem dat voortvloeit uit normale levensbehoeften of dat
,minimale verpleegkundige interventie vraagt. Houdt rekening met wens van de patiënt. Leg uit als zijn prioriteit
niet overkomt met jou prioriteit, dit leidt vaak tot overeenstemming.
Kritiek op de NANDA is dat de diagnoselabels te onduidelijk, te abstract of te medisch zijn. Het systeem is in
ontwikkeling, problemen zullen waarschijnlijk later verholpen worden. Je mag altijd termen toevoegen om
dingen duidelijker te maken. Misschien verwachten we wel te veel van de verpleegkundige diagnosen, deze
kunnen niet alles oplossen. Sommige problemen liggen buiten onze macht, bijv. bij politieke maatregelen.
Verder zegt men dat methodes de creatieve oplossingen belemmeren en een holistische zorg in de weg staat.
Blijf kritisch denken
Online college van Helen de Graaf
Na het vaststellen van de diagnose wordt door middel van het prognostisch redeneer proces vastgesteld wat
haalbare doelen en resultaten zijn voor jou patiënt.
Als je de doelen hebt vastgelegd bepaald je de interventies door middel van het therapeutisch redeneer proces.
We focussen nu eerst op de eerste pijl. Pijl twee en drie komen in de volgende weken.
Het diagnostisch en etiologisch redeneerproces helpen om een diagnose te stellen.
Waarom stellen we ook alweer een diagnose op:
-Zorg dat is afgestemd op het individu
, -Bevorderd autonomie van verpleegkundige
-Effectief middel voor communicatie
-Helpen parameters voor anamnese vast te stellen, met zicht op diagnoses weten we beter waarop we moeten
doorvragen tijdens de anamnese.
Voor het opstellen van een diagnose moet je een klinisch oordeel ontwikkelen. Een klinisch oordeel gaat over
de ervaring of reactie van een individu, gezin of groep
op een (potentieel) gezondheidsprobleem.
Bijv. vermoeidheid doordat iemand kanker heeft.
Klinisch oordeel kan je ontwikkelen door middel van
diagnostisch en etiologisch redeneerproces. Bij
diagnostisch redeneren analyseer je de gegevens van
de anamnese en synthetiseert de gegevens.
Analyseren is de informatie opdelen en relaties tussen
de delen vaststellen. Je moet begrijpen wat er wordt gezegd en bepaald waar je het mee eens of oneens bent.
En waarom.
Synthetiseren is gegevens samenvoegen om iets nieuws te vormen. Hierbij cluster je de gegevens tot een
betekenisvol geheel: de verpleegkundige diagnose. Bijv. wijzen deze verschijnselen samen tot een bepaalde
diagnose.
Vragen die Dobber stelt bij het opstellen van een diagnose:
-Objectieve en subjectieve symptomen: Verklaring voor de symptomen? Aanvullende informatie nodig? Welke
last ervaart de patiënt? Hoe reageert de patiënt?
-Op welke mogelijke gezondheidsproblemen wijst dit
-Kenmerkende verschijnselen bij de belangrijkste gezondheidsproblemen
Soorten diagnoses:
-Actuele diagnose (ookwel feitelijke of probleem diagnose): gezondheidsprobleem is al aanwezig,
verschijnselen zijn aanwezig, oorzaak is aanwezig of er zijn factoren (samenhangende of gerelateerde factoren)
die het probleem in stand houden.
Verpleegkundige zorg richt zich op het oplossen, verminderen of stabiliseren van het probleem.
Interventies richten zich op de etiologie.
Stelt PESS op
-Risico diagnose (ookwel dreigende diagnose): gezondheidsprobleem dat kan ontstaan. Geen verschijnselen
aanwezig. Wel risicofactoren die het probleem kunnen laten ontstaan (etiologische factoren). Risicoinschatting
en vroegsignalering is van belang
Verpleegkundige zorg richt zich op het voorkomen van het probleem.
Interventies gericht op het terugdringen van risicofactoren.
Stelt PE of PR op (probleem en etiologie/risicofactor)
-Potentiële diagnose (ookwel mogelijke of hypothetische diagnose): op basis van anamnese denk je aan een
mogelijk probleem. Geen verschijnselen aanwezig. Bij onzekerheid door onvoldoende gegevens. Benoem deze
mogelijke problemen in het klinisch redeneerproces.
Is een handvat op meer gegevens te achterhalen
Geen PES opstellen
Hetzelfde als gezondheidsbevorderende diagnose?
-Multidisciplinaire diagnose (syndroom diagnose): meerdere complicaties van een behandeling of een
ziektebeeld.
Verpleegkundige zorg richt zich op monitoring en minimaliseren van complicaties
Inzet van multidisciplinaire interventies.
PESS opstellen.
