Biologie hoofdstuk 12 paragraaf 1
Groei en ontwikkeling zijn voorbeelden van processen waarbij hormonen betrokken zijn. Dit zijn
signaalstoffen die je lichaam via het bloed naar je cellen vervoert.
- hormoonklieren zijn endocriene klieren. Zij geven hun producten af aan het inwendige milieu, het
bloed, weefselvloeistof, cellen en lymfe.
- bij zweet- en verteringsklieren komen de producten in het uitwendige milieu terecht, op je huid of
in de darm. Dat zijn exocriene klieren.
Alleen cellen met passende receptoren voor een hormoon reageren op de hormonen. Deze
doelwitcellen bevinden zich in de doelwitorganen en -weefsels. Je lichaam telt een aantal
hormoonklieren, hun producten beïnvloeden allerlei processen die door je activiteiten of door
omstandigheden veranderen.
De coördinatie gebeurt vooral via de centrale hormoonklier, de hypofyse, een klein orgaan met een
diameter van ongeveer 1cm, net onder de hersenen. Vanuit de hypothalamus, een deel van de
hersenen vlak boven de hypofyse, ontvangt de hypofyse informatie over het lichaam.
- hypofyse regelt de groei en rijping van de geslachtscellen
- zet ook andere hormoonklieren aan tot actie
structuur van de hypofyse maakt de verbinding tussen de hersenen en hormoonstelsel duidelijk.
- hypofyse bestaat uit 2 delen: de neurohypofyse (zenuwweefsel) en de adenohypofyse
(klierweefsel).
Een goede bloeddruk is belangrijk voor het constant houden van je interne milieu, de homeostase.
Als reactie op een dalende bloeddruk maken neuronen in de hypothalamus het neurohormoon
ADH. Bloedvaten trekken samen hierdoor en de uitscheiding van water via de nieren vermindert,
waardoor de bloeddruk stijgt.
Een 2e neurohormoon, oxytocine, beïnvloedt de contractie van de gladde spieren in de
baarmoederwand en is betrokken bij sociaal gedrag.
Synapsen in de hypothalamus geven de releasing-hormonen af aan het bloed, waarna ze
rechtstreeks terechtkomen in de adenohypofyse.
- zo stimuleert het FSH-releasing-hormoon de adenohypofyse tot afgifte van FSH, dat de
geslachtsklieren stimuleert.
- weer andere neuronen geven inhibiting-hormonen af, die de productie van prolactine en FSH
remmen.
FSH stimuleert de ontwikkeling van de follikels in de eierstokken. De ontwikkelde follikels maken op
hun beurt het hormoon oestradiol, een oestrogeen. Stijging van oestradiol stimuleert de afgifte van
LH, waarna de ovulatie volgt. Na de ovulatie ontstaat het gele lichaam, dat progesteron maakt.
Veel hormoonconcentraties zijn via een negatieve terugkoppeling geregeld waardoor de
concentratie voortdurend rond de norm blijft.
- bij een positieve terugkoppeling stijgt de hormoonconcentratie.
Sommige voedingsstoffen binden aan de membraanreceptoren, bestemd voor hormonen, en
beïnvloeden daardoor het lichaam.
Paragraaf 2:
Hormonale reactie op stress-> uit de hypothalamus komt het CRH vrij, dat de hypofyse aanzet tot de
afgifte van adrenocorticotroop hormoon. ACTH op zijn beurt stimuleert de cellen van de
Groei en ontwikkeling zijn voorbeelden van processen waarbij hormonen betrokken zijn. Dit zijn
signaalstoffen die je lichaam via het bloed naar je cellen vervoert.
- hormoonklieren zijn endocriene klieren. Zij geven hun producten af aan het inwendige milieu, het
bloed, weefselvloeistof, cellen en lymfe.
- bij zweet- en verteringsklieren komen de producten in het uitwendige milieu terecht, op je huid of
in de darm. Dat zijn exocriene klieren.
Alleen cellen met passende receptoren voor een hormoon reageren op de hormonen. Deze
doelwitcellen bevinden zich in de doelwitorganen en -weefsels. Je lichaam telt een aantal
hormoonklieren, hun producten beïnvloeden allerlei processen die door je activiteiten of door
omstandigheden veranderen.
De coördinatie gebeurt vooral via de centrale hormoonklier, de hypofyse, een klein orgaan met een
diameter van ongeveer 1cm, net onder de hersenen. Vanuit de hypothalamus, een deel van de
hersenen vlak boven de hypofyse, ontvangt de hypofyse informatie over het lichaam.
- hypofyse regelt de groei en rijping van de geslachtscellen
- zet ook andere hormoonklieren aan tot actie
structuur van de hypofyse maakt de verbinding tussen de hersenen en hormoonstelsel duidelijk.
- hypofyse bestaat uit 2 delen: de neurohypofyse (zenuwweefsel) en de adenohypofyse
(klierweefsel).
Een goede bloeddruk is belangrijk voor het constant houden van je interne milieu, de homeostase.
Als reactie op een dalende bloeddruk maken neuronen in de hypothalamus het neurohormoon
ADH. Bloedvaten trekken samen hierdoor en de uitscheiding van water via de nieren vermindert,
waardoor de bloeddruk stijgt.
Een 2e neurohormoon, oxytocine, beïnvloedt de contractie van de gladde spieren in de
baarmoederwand en is betrokken bij sociaal gedrag.
Synapsen in de hypothalamus geven de releasing-hormonen af aan het bloed, waarna ze
rechtstreeks terechtkomen in de adenohypofyse.
- zo stimuleert het FSH-releasing-hormoon de adenohypofyse tot afgifte van FSH, dat de
geslachtsklieren stimuleert.
- weer andere neuronen geven inhibiting-hormonen af, die de productie van prolactine en FSH
remmen.
FSH stimuleert de ontwikkeling van de follikels in de eierstokken. De ontwikkelde follikels maken op
hun beurt het hormoon oestradiol, een oestrogeen. Stijging van oestradiol stimuleert de afgifte van
LH, waarna de ovulatie volgt. Na de ovulatie ontstaat het gele lichaam, dat progesteron maakt.
Veel hormoonconcentraties zijn via een negatieve terugkoppeling geregeld waardoor de
concentratie voortdurend rond de norm blijft.
- bij een positieve terugkoppeling stijgt de hormoonconcentratie.
Sommige voedingsstoffen binden aan de membraanreceptoren, bestemd voor hormonen, en
beïnvloeden daardoor het lichaam.
Paragraaf 2:
Hormonale reactie op stress-> uit de hypothalamus komt het CRH vrij, dat de hypofyse aanzet tot de
afgifte van adrenocorticotroop hormoon. ACTH op zijn beurt stimuleert de cellen van de
