Louis Couperus - Langs lijnen van geleidelijkheid
De hoofdpersoon, Cornélie de Retz van Loo (22), is aangekomen in Rome om
hier in het pension Belloni de hele winter te overwinteren. Zij kwam uit Den
Haag en besloot af te reizen naar het geromantiseerde en antieke Rome
nadat zij is gescheiden en hiermee alle kennissen en familiebanden heeft
geschaad. Zij heeft veel gelezen over Rome, uit oude mythologische boeken
en recentere, waardoor zij een bepaald beeld heeft. Dit leidt echter totaal niet
op haar verwachtingen en eigenlijk vindt zij het allemaal maar droef met de
oude restanten. De eerste dagen voelt zij zich erg eenzaam en twijfelt zij aan
haar hele plan. Na verloop van tijd en vaak te lunchen en dineren in de
eetzaal leert zij langzaam de mensen van Belloni kennen. Er is een
Nederlandse vrouw met haar twee dochters, de Van der Staals. Later maakt
zij ook kennis met een rijke jonge Amerikaanse, Uriana Hope, die
geobsedeerd is met de Europese adel. Door mevrouw Van der Staal leert zij
haar zoon kennen, Duco Van der Staal. Deze jongeman heeft een niet al te
beste reputatie en daar schaamt zijn moeder zich dan ook een beetje voor. Hij
is een kunstenaar met niet al te veel geld en woont in een atelier. Hij vindt
integendeel tot Cornélie Rome prachtig en leeft zich helemaal in bij de ruïnes.
Hij ‘leeft’ in het verleden. Uiteindelijk gaan die twee steeds meer tijd met
elkaar doorbrengen, in afkeur van alle andere gasten. Op dit moment heeft
Cornélie de markiezin afgeluisterd toen zij achter gesloten deuren aan het
praten was met haar neef, de Prins Gilio, of voluit; duca di San Stefano,
principe Virgilio di Forte-Braccio, om hem te koppelen aan Uriana voor het
geld dat haar vader had door een textielfabriek. Door Uriana’s obsessie houdt
zij al snel van de Gilio en spendeert veel tijd met hem. Dit baart Cornélie
zorgen en zij probeert Uriana hiervoor te waarschuwen. Zij onderbreekt hun
rendez-vous in zijn paleis en blijft hier met Duco om Uriana en Gilio te
vergezellen. Maar de prins blijkt toch redelijk amusant te zijn en Cornélie
vermaakt zichzelf door hun flirterige gedrag, wat de rest van het gezelschap
erg jaloers maakt. Op dit moment is Cornélie alweer uit Belloni verhuisd en
woont zij nu op zichzelf in kamers en ontmoet zij Duco dagelijks voor het eten
in de osteria. Hier heeft zij haar feministische blik over het huwelijk op papier
gezet en in een brochure naar Londen gestuurd. Dit verhaal komt op een
feministische vrouwenbeweging terecht en weet iedereen in haar Hollandse
kringen wat zij vindt en denkt, wat de banden alleen nog maar erger schaadt.
Zij kijkt enorm tegen hem op en begint eindelijk ook van Rome te houden, en
haar te zien door de artistieke blik van Duco. Contact met mevrouw Van der
Staal is compleet verbroken omdat zij hun affaire niet goedkeurt. Ondanks de
waarschuwingen trouwt Urania met Gilio en wordt zij katholiek. Zij wordt ook
De hoofdpersoon, Cornélie de Retz van Loo (22), is aangekomen in Rome om
hier in het pension Belloni de hele winter te overwinteren. Zij kwam uit Den
Haag en besloot af te reizen naar het geromantiseerde en antieke Rome
nadat zij is gescheiden en hiermee alle kennissen en familiebanden heeft
geschaad. Zij heeft veel gelezen over Rome, uit oude mythologische boeken
en recentere, waardoor zij een bepaald beeld heeft. Dit leidt echter totaal niet
op haar verwachtingen en eigenlijk vindt zij het allemaal maar droef met de
oude restanten. De eerste dagen voelt zij zich erg eenzaam en twijfelt zij aan
haar hele plan. Na verloop van tijd en vaak te lunchen en dineren in de
eetzaal leert zij langzaam de mensen van Belloni kennen. Er is een
Nederlandse vrouw met haar twee dochters, de Van der Staals. Later maakt
zij ook kennis met een rijke jonge Amerikaanse, Uriana Hope, die
geobsedeerd is met de Europese adel. Door mevrouw Van der Staal leert zij
haar zoon kennen, Duco Van der Staal. Deze jongeman heeft een niet al te
beste reputatie en daar schaamt zijn moeder zich dan ook een beetje voor. Hij
is een kunstenaar met niet al te veel geld en woont in een atelier. Hij vindt
integendeel tot Cornélie Rome prachtig en leeft zich helemaal in bij de ruïnes.
Hij ‘leeft’ in het verleden. Uiteindelijk gaan die twee steeds meer tijd met
elkaar doorbrengen, in afkeur van alle andere gasten. Op dit moment heeft
Cornélie de markiezin afgeluisterd toen zij achter gesloten deuren aan het
praten was met haar neef, de Prins Gilio, of voluit; duca di San Stefano,
principe Virgilio di Forte-Braccio, om hem te koppelen aan Uriana voor het
geld dat haar vader had door een textielfabriek. Door Uriana’s obsessie houdt
zij al snel van de Gilio en spendeert veel tijd met hem. Dit baart Cornélie
zorgen en zij probeert Uriana hiervoor te waarschuwen. Zij onderbreekt hun
rendez-vous in zijn paleis en blijft hier met Duco om Uriana en Gilio te
vergezellen. Maar de prins blijkt toch redelijk amusant te zijn en Cornélie
vermaakt zichzelf door hun flirterige gedrag, wat de rest van het gezelschap
erg jaloers maakt. Op dit moment is Cornélie alweer uit Belloni verhuisd en
woont zij nu op zichzelf in kamers en ontmoet zij Duco dagelijks voor het eten
in de osteria. Hier heeft zij haar feministische blik over het huwelijk op papier
gezet en in een brochure naar Londen gestuurd. Dit verhaal komt op een
feministische vrouwenbeweging terecht en weet iedereen in haar Hollandse
kringen wat zij vindt en denkt, wat de banden alleen nog maar erger schaadt.
Zij kijkt enorm tegen hem op en begint eindelijk ook van Rome te houden, en
haar te zien door de artistieke blik van Duco. Contact met mevrouw Van der
Staal is compleet verbroken omdat zij hun affaire niet goedkeurt. Ondanks de
waarschuwingen trouwt Urania met Gilio en wordt zij katholiek. Zij wordt ook
