1
Samenvatting CONTEXTUELE HULPVERLENING
Hoofdstuk 6 meerzijdige gerichte partijdigheid
6.2 meerzijdig gerichte partijdigheid
Kenmerkend voor de contextuele hulpverlening is de grondhouding van meerzijdig gerichte
partijdigheid. Vaak wordt ook de verkorte vorm meerzijdig partijdig gebruikt. Deze grondhouding is
gebaseerd op de diepgewortelde overtuiging dat het van belang is niet alleen de individuele cliënt,
maar ook iedere andere betrokkene in zijn context recht te doen. Binnen de contextuele
benadering wordt er immers vanuit gegaan dat een mens nooit op zichzelf staat, maar altijd
verbonden is met de mensen om hem heen.
Meervoudig gerichte partijdigheid betekent niet dat je onpartijdig of neutraal bent. Het betekent
wel dat je nooit slechts aan één persoon steun en erkenning geeft.
De meerzijdige partijdige grondhouding houdt in dat je niet gelijktijdig, maar wisselend naast
iedere betrokkene gaat staan. Als eerste geef je steun en erkenning aan degene die dat op dat
moment het meest nodig heeft. Meerzijdig gerichte partijdigheid betekent echter dat steun voor de
één nooit afwijzing van de ander betekent.
6.3 mogelijke valkuilen
Wanneer je als hulpverlener meerzijdig partijdig wilt zijn moet je bedacht zijn op de valkuil van het
tempo: je kunt gemakkelijk te snel ook naast de andere betrokkene(n) uit de context willen staan.
Je kunt zo graag meerzijdig partijdig willen zijn dat je tekortschiet in de steun en erkenning die een
individu binnen het systeem nodig heeft.
Een andere valkuil om meerzijdig partijdig te zijn heeft te maken met jezelf en thema’s uit je eigen
leven. Wanneer je als hulpverlener zelf een moeizame relatie met je eigen moeder hebt, kost het je
mogelijk geen moeite je in te leven.
In de derde plaats kunnen cliënten of personen uit hun context een enorm appel op je doen om je
aan hun kant te scharen. Dat kan om expliciete afbakening vragen. Als hulpverlener dien je dan
aan te geven dat je geen partij wil kiezen vóór de een tégen de ander, maar dat je wilt zoeken
naar wat voor iedere betrokkene het beste is.
Ten slotte kan het ook zo zijn dat de ernst van wat iemand heeft gedaan of wat iemand is
aangedaan, zo groot is, dat het je niet of nauwelijks lukt het menselijke in de veroorzaker daarvan
te zien. Om ook dan meerzijdig partijdig te kunnen zijn, zul je in staat moeten zijn om de mens
achter het destructieve gedrag te zien.
Hoofdstuk 7 het begrip loyaliteit
7.1 inleiding
In het dagelijks leven heeft de uitdrukking ‘loyaal zijn aan’ alles te maken met trouw. Wanneer
iemand loyaal is aan zijn werkgever kan dat bijvoorbeeld betekenen dat hij niet op zoek gaat naar
een andere werkplek, maar bij zijn eigen baas blijft.
Loyaliteit is doorgaans geworteld in een positieve geschiedenis die mensen met elkaar hebben.
door wat er in de relatie gebeurd is of door wat je samen hebt meegemaakt, is er een sterke band
ontstaan die niet zomaar verbroken kan worden. de band wordt als waardevol beleefd. Er is echter
ook een keerzijde: loyaliteit kan iemand in de weg staan. De verbondenheid leidt dan tot
gebondenheid. In een dergelijke situatie kunnen loyaliteitsgevoelens iemand ervan weerhouden
eigen keuzes te maken of zich verder te ontwikkelen.
In het contextuele denken neemt het begrip loyaliteit een belangrijke plaats in. Nagy onderscheidt
hierin twee vormen: existentiële loyaliteit en verworven loyaliteit.
7.2 existentiële loyaliteit
De band tussen ouders en kinderen is uniek. Het is een band die volgens Nagy niet te verbreken of
te veranderen is. de ouder-kindrelatie is een verbondenheid die levenslang blijft bestaan.
De trouw van kinderen aan hun ouders is heel sterk. Zelfs wanneer ouders teleurstellen of
verwerpelijke dingen doen, blijven kinderen loyaal.
De meeste kinderen hebben in het dagelijks leven contact met beide ouders. Maar dat is niet altijd
het geval. Door allerlei redenen kan het contact tussen een kind en (een van) zijn ouders
verwateren of zelfs verbroken worden. Maar ook gebeurtenissen later in het leven van een kind
kunnen ertoe leiden dat een kind (een van) zijn biologische ouders niet meer ziet. Hierbij kun je
denken aan het overlijden van een van de ouders, echtscheiding, adoptie of het opgroeien in een
stief- of pleeggezin. Hoewel de ouders dan feitelijk geen deel meer uitmaken van het leven van een
kind, blijkt er toch altijd – en soms op onverwachte manieren – verbondenheid te bestaan:
Samenvatting CONTEXTUELE HULPVERLENING
Hoofdstuk 6 meerzijdige gerichte partijdigheid
6.2 meerzijdig gerichte partijdigheid
Kenmerkend voor de contextuele hulpverlening is de grondhouding van meerzijdig gerichte
partijdigheid. Vaak wordt ook de verkorte vorm meerzijdig partijdig gebruikt. Deze grondhouding is
gebaseerd op de diepgewortelde overtuiging dat het van belang is niet alleen de individuele cliënt,
maar ook iedere andere betrokkene in zijn context recht te doen. Binnen de contextuele
benadering wordt er immers vanuit gegaan dat een mens nooit op zichzelf staat, maar altijd
verbonden is met de mensen om hem heen.
Meervoudig gerichte partijdigheid betekent niet dat je onpartijdig of neutraal bent. Het betekent
wel dat je nooit slechts aan één persoon steun en erkenning geeft.
De meerzijdige partijdige grondhouding houdt in dat je niet gelijktijdig, maar wisselend naast
iedere betrokkene gaat staan. Als eerste geef je steun en erkenning aan degene die dat op dat
moment het meest nodig heeft. Meerzijdig gerichte partijdigheid betekent echter dat steun voor de
één nooit afwijzing van de ander betekent.
6.3 mogelijke valkuilen
Wanneer je als hulpverlener meerzijdig partijdig wilt zijn moet je bedacht zijn op de valkuil van het
tempo: je kunt gemakkelijk te snel ook naast de andere betrokkene(n) uit de context willen staan.
Je kunt zo graag meerzijdig partijdig willen zijn dat je tekortschiet in de steun en erkenning die een
individu binnen het systeem nodig heeft.
Een andere valkuil om meerzijdig partijdig te zijn heeft te maken met jezelf en thema’s uit je eigen
leven. Wanneer je als hulpverlener zelf een moeizame relatie met je eigen moeder hebt, kost het je
mogelijk geen moeite je in te leven.
In de derde plaats kunnen cliënten of personen uit hun context een enorm appel op je doen om je
aan hun kant te scharen. Dat kan om expliciete afbakening vragen. Als hulpverlener dien je dan
aan te geven dat je geen partij wil kiezen vóór de een tégen de ander, maar dat je wilt zoeken
naar wat voor iedere betrokkene het beste is.
Ten slotte kan het ook zo zijn dat de ernst van wat iemand heeft gedaan of wat iemand is
aangedaan, zo groot is, dat het je niet of nauwelijks lukt het menselijke in de veroorzaker daarvan
te zien. Om ook dan meerzijdig partijdig te kunnen zijn, zul je in staat moeten zijn om de mens
achter het destructieve gedrag te zien.
Hoofdstuk 7 het begrip loyaliteit
7.1 inleiding
In het dagelijks leven heeft de uitdrukking ‘loyaal zijn aan’ alles te maken met trouw. Wanneer
iemand loyaal is aan zijn werkgever kan dat bijvoorbeeld betekenen dat hij niet op zoek gaat naar
een andere werkplek, maar bij zijn eigen baas blijft.
Loyaliteit is doorgaans geworteld in een positieve geschiedenis die mensen met elkaar hebben.
door wat er in de relatie gebeurd is of door wat je samen hebt meegemaakt, is er een sterke band
ontstaan die niet zomaar verbroken kan worden. de band wordt als waardevol beleefd. Er is echter
ook een keerzijde: loyaliteit kan iemand in de weg staan. De verbondenheid leidt dan tot
gebondenheid. In een dergelijke situatie kunnen loyaliteitsgevoelens iemand ervan weerhouden
eigen keuzes te maken of zich verder te ontwikkelen.
In het contextuele denken neemt het begrip loyaliteit een belangrijke plaats in. Nagy onderscheidt
hierin twee vormen: existentiële loyaliteit en verworven loyaliteit.
7.2 existentiële loyaliteit
De band tussen ouders en kinderen is uniek. Het is een band die volgens Nagy niet te verbreken of
te veranderen is. de ouder-kindrelatie is een verbondenheid die levenslang blijft bestaan.
De trouw van kinderen aan hun ouders is heel sterk. Zelfs wanneer ouders teleurstellen of
verwerpelijke dingen doen, blijven kinderen loyaal.
De meeste kinderen hebben in het dagelijks leven contact met beide ouders. Maar dat is niet altijd
het geval. Door allerlei redenen kan het contact tussen een kind en (een van) zijn ouders
verwateren of zelfs verbroken worden. Maar ook gebeurtenissen later in het leven van een kind
kunnen ertoe leiden dat een kind (een van) zijn biologische ouders niet meer ziet. Hierbij kun je
denken aan het overlijden van een van de ouders, echtscheiding, adoptie of het opgroeien in een
stief- of pleeggezin. Hoewel de ouders dan feitelijk geen deel meer uitmaken van het leven van een
kind, blijkt er toch altijd – en soms op onverwachte manieren – verbondenheid te bestaan:
