Seneca samenvatting hoofdstuk 5-7
5.1 staatsvorming
Politics (processen oplossen van conflict via strijd en consensus), Polity (politieke
gemeenschap -> organisaties en structuren als gespecialiseerde en gezaghebbende
overheidsinstellingen, het politieke systeem, Policy (beleid en hoe de samenleving eruit zou
moeten zien).
Staatsvorming is de institutionalisering van politieke macht tot een staat. De overheid heeft
namelijk de macht om zaken voor elkaar te krijgen die men niet kan zoals collectieve
goederen (openbare orde/veiligheid/infrastructuur/onderwijs/volksgezondheid). Als die
macht als legitiem wordt beschouwd is dat dan ook gevolg van staatsvorming.
Er is een staat als er interne soevereiniteit aanwezig is, een interne soevereine macht:
Regeert als het hoogste gezag over een groep mensen.
Valt binnen een bepaald grondgebied.
Bezit geweldsmonopolie/belastingmonopolie.
Externe soevereiniteit: de erkenning als staat voor andere staten.
Het niet bemoeien met interne zaken van andere staten heet het non-interventiebeginsel.
Rationalisering is het proces van het ordenen en systematiseren van de werkelijkheid met
de bedoeling haar voorspelbaar en beheersbaar te maken en van het doelgericht inzetten
van middelen om zo efficiënt en effectief mogelijke resultaten te bereiken. -> Heeft bij
staatsvorming geleid tot veranderingen van de politieke macht.
Depersonalisering -> Wetten/bevelen worden niet vervuld en nageleefd omdat een
persoon het zegt maar omdat dat persoon een rol vervuld (Je luistert niet naar Joe
Biden, maar naar de President).
Formalisering -> politieke macht is steeds minder informeel, rechten en plichten
steeds vaker officieel vastgelegd.
Integratie -> Staat en samenleving raakt steeds meer in elkaar verweven,
samenleving betaald bijvoorbeeld de belasting om de staat te laten functioneren.
, 5.2 politieke socialisatie
Politieke socialisatie is het proces van overdracht en verwerving van de politieke cultuur van
de groep(en) en samenleving waar mensen toe behoren. Het proces bestaat uit opvoeding,
opleiding en andere vormen van omgang met anderen.
De politieke cultuur die hier dan wordt verworven of overgedragen is het geheel van
politieke relevante tradities, kennis, opvattingen en oordelen die kenmerkend zijn
voor een land. -> Opvattingen vaak door variabelen als opleidingsniveau/religie en
sociaaleconomische klasse beïnvloed.
Het politieke systeem: waarden en normen worden hierin overgedragen.
Politieke processen:
Poldermodel (overlegcultuur): Het overleggen tussen de overheid en verschillende
actoren zoals belangenorganisaties. Ook het harmoniemodel, dus de samenwerking
en consensus zo veel nadruk dat het in wetten vastgelegd is.
Conflictmodel: Keuze om eigen doelen en belangen te realiseren, strijd om anderen
te overtuigen van je gelijk (bijvoorbeeld demonstraties).
Harmoniemodel: overleg heeft nadruk met het bereiken van een consensus (breed
gedragen overeenstemming).
5.1 staatsvorming
Politics (processen oplossen van conflict via strijd en consensus), Polity (politieke
gemeenschap -> organisaties en structuren als gespecialiseerde en gezaghebbende
overheidsinstellingen, het politieke systeem, Policy (beleid en hoe de samenleving eruit zou
moeten zien).
Staatsvorming is de institutionalisering van politieke macht tot een staat. De overheid heeft
namelijk de macht om zaken voor elkaar te krijgen die men niet kan zoals collectieve
goederen (openbare orde/veiligheid/infrastructuur/onderwijs/volksgezondheid). Als die
macht als legitiem wordt beschouwd is dat dan ook gevolg van staatsvorming.
Er is een staat als er interne soevereiniteit aanwezig is, een interne soevereine macht:
Regeert als het hoogste gezag over een groep mensen.
Valt binnen een bepaald grondgebied.
Bezit geweldsmonopolie/belastingmonopolie.
Externe soevereiniteit: de erkenning als staat voor andere staten.
Het niet bemoeien met interne zaken van andere staten heet het non-interventiebeginsel.
Rationalisering is het proces van het ordenen en systematiseren van de werkelijkheid met
de bedoeling haar voorspelbaar en beheersbaar te maken en van het doelgericht inzetten
van middelen om zo efficiënt en effectief mogelijke resultaten te bereiken. -> Heeft bij
staatsvorming geleid tot veranderingen van de politieke macht.
Depersonalisering -> Wetten/bevelen worden niet vervuld en nageleefd omdat een
persoon het zegt maar omdat dat persoon een rol vervuld (Je luistert niet naar Joe
Biden, maar naar de President).
Formalisering -> politieke macht is steeds minder informeel, rechten en plichten
steeds vaker officieel vastgelegd.
Integratie -> Staat en samenleving raakt steeds meer in elkaar verweven,
samenleving betaald bijvoorbeeld de belasting om de staat te laten functioneren.
, 5.2 politieke socialisatie
Politieke socialisatie is het proces van overdracht en verwerving van de politieke cultuur van
de groep(en) en samenleving waar mensen toe behoren. Het proces bestaat uit opvoeding,
opleiding en andere vormen van omgang met anderen.
De politieke cultuur die hier dan wordt verworven of overgedragen is het geheel van
politieke relevante tradities, kennis, opvattingen en oordelen die kenmerkend zijn
voor een land. -> Opvattingen vaak door variabelen als opleidingsniveau/religie en
sociaaleconomische klasse beïnvloed.
Het politieke systeem: waarden en normen worden hierin overgedragen.
Politieke processen:
Poldermodel (overlegcultuur): Het overleggen tussen de overheid en verschillende
actoren zoals belangenorganisaties. Ook het harmoniemodel, dus de samenwerking
en consensus zo veel nadruk dat het in wetten vastgelegd is.
Conflictmodel: Keuze om eigen doelen en belangen te realiseren, strijd om anderen
te overtuigen van je gelijk (bijvoorbeeld demonstraties).
Harmoniemodel: overleg heeft nadruk met het bereiken van een consensus (breed
gedragen overeenstemming).
