Volledige uitgebreide samenvatting

TAB 3.2 Mevrouw Van de Panhuyzen R.
Kritische zorg bij volwassenen
Beademing versus respiratoir falen
Overzicht
• Ventilator
 Onderdelen
 Controle en bewaking
 Werking
• Mechanische ventilatie versus spontane AH
• Beademingsparameters
• Beademingsmodi
• Begrippen: ventilatie – diffusie – perfusie
• Aandachtspunten / Complicaties / Vpk- taak - weaning


Inleiding: respiratoir falen
• Onvermogen om basistaak(gasuitwisseling) uit te voeren,
• Elke aandoening waardoor het normale ademhalen beïnvloed is
• Longaandoeningen waarvoor actieve (beademings-) behandeling nodig is


Inleiding: beademingsvormen
• Non-invasief
 Full-face
 Neus-mond
Bij beademing met een ventilator, ook
 Neus
respirator of beademingsapparaat
 NHF
genoemd, gaat het over een vermoeden
• Invasief
dat een patiënt langdurig beademt zal
 Tracheostomaal
moeten worden. Uitzonderingen hierop
 Endotracheaal oOraal oNasaal
zijn de OK’s waarbij beademing nodig is
Inleiding
maar van zodra het OK voorbij is de pt
• Langdurige beademing met toestel
terug wakker gemaakt wordt en terug
• Niet «fysiologisch»
zelfstandig gaat ademen. Beademen via
• Vroeger «stalen long»
een ventilator is een ‘niet-fysiologisch’
• Fysiologische AH:
proces.
 uitzetten thorax / P↓dan atm.P → lucht
stroomt longen in Bij een fysiologische AH gaat de thorax
uitzetten waardoor de druk lager wordt
Volgens wikipedia: -> Beademing is het proces waarbij dan de atmosferische druk. Hierdoor
mensen die niet voldoende zelfstandig kunnen ademen stroomt ‘lucht’ de longen in
lucht krijgen via een externe kracht (mond-
opmondbeademing of via een beademingsapparaat).

,De ijzeren long
De eerste beademingstoestellen waren gebaseerd op dit fysiologisch proces van negatieve druk
ontwikkelen.
De ijzeren long dateert al van 1927. Ze werd ontwikkeld door een medisch-onderzoeker van
Harvard, Philip Drinker en zijn assistent Louis Agassiz Shaw. Het principe was als volgt: In een grote
stalen buis ligt de patiënt, met enkel het hoofd naar buiten voor contact met de buitenlucht. De
buis is verder luchtdicht en door middel van een isolatiering rond de nek van de patiënt is het
apparaat ook luchtdicht afgesloten.

Deel 2: ventilator nodige onderdelen, de werking en de bewaking
Ventilator-geassocieerde onderdelen
 beademingsslang van toestel naar patiënt: ontdubbelt binnenin
 bevochtiging/ kunstneus
 end-tidal CO2 meter: Capnografie
Om de respirator te connecteren met de patiënt zijn er verschillende tussenstukken nodig.
We concentreren ons in dit deel niet op de instelling van de respirator.
Een beademingsslang maakt de verbinding tussen de respirator en de kunstneus en de ETT.
De beademingsslang bestaat meestal uit één slang die binnenin ontdubbeld is. Hierdoor
kan de ingeblazen gasstroom langs één kant ingeblazen worden, de uitgeblazen gasstroom
langs de andere kant verwijderd worden. Verder komt er nog een kunstneus aan te pas. De
filter beschermt de patiënt tegen bacteriën en zal ook indirect voor bevochtiging van de
gasstroom zorgen. De indirecte bevochtiging komt van de uitgeademde lucht van de
patiënt.
Capnografie wordt veel gebruikt en kan tussen de beademingsslang en de pt geplaatst
worden. We bekijken bij de beademingsparameters het nut hiervan.

, Op de foto links zie je een ventilator in stand-by staan.
Eén van de vpk-taken is de ventilator klaar maken vanaf
het moment dat geweten is wanneer een pt gaat
komen. Het toestel wordt stand-by gezet,
beademingsslangen worden aangesloten, evt de etCO2
er tussen gemonteerd, de kunstneus en de swivel met
swivelhead. Hierop wordt een beademingsballon
geplaats in afwachting van de pt. Het toestel kan evt
ook zo getest worden. De ETT zal de patiënt als gekregen
hebben ofwel doordat na OK intensieve zorgen vereist is. In
dit geval zal de pt al een ETT hebben. Of de patiënt komt van
een afdeling of spoed waar hij/zij gecollabeerd is: evt al
geïntubeerd ter plekke. Of de patiënt wordt na een VKO met
zware verwondingen via spoed na IZ gebracht. Uiteraard kan
een pt ook op IZ geïntubeerd worden: bv. een patiënt die
niet meer beademd werd maar plots minder goed gaat
waardoor een spoedintubatie dient te gebeuren




De foto re-onder toont de ontkoppeling op het einde van
de beademingsslang waarbij het witte aanzetstuk
richting expiratie gaat en het blauwe naar de
inspiratietoegang. In het midden nog eens een
voorbeeld van een beademingsslang met swivel,
kunstneus en module voor etCO2.




ETT = endo tracheale Tube
• d.m.v. laryngoscoop ingebracht in de trachea
door arts of vpk met BBT IZSP
ETT: combitube
De combitube is in het leven geroepen
door Prof. Frass. Het maakt ‘blind’ intuberen mogelijk.
In acute situaties bv. Kleine ruimtes, vko met geklemd SO is het
niet altijd evident om een goede intubatie uit te voeren. Met
de combitube kan men al dan niet blind intuberen. Het
principe is als volgt: de tube wordt in de pt gebracht. Men
blaast de oro-pharyngeal ballon op. Nadien de meest distale.
Via de langere tube (blauwe) gaat men testen.
Als de tube in de oesophagus terecht is gekomen wordt via de
openingen tussen de twee ballonnen de gasstroom naar de
trachea gestuurd. Dit kan door auscultatie al dan niet
bevestigd worden. Wanneer geen beademing hoorbaar is dan
is de longen dan zal de combitube terecht gekomen zijn in de
trachea. Om dan een beademing te bekomen kies je voor de
kortere tube om te beademen.