Omschrijving ziektebeeld, Luchtwegaandoeningen vormen een van
stoornis of handicapt met de meest frequente oorzaken van
oorzaken en aard van morbiditeit bij kinderen.
oorzaken. Astma is een luchtwegaandoening waarbij
in het luchtwegslijmvlies een chronische
ontstekingsreactie bestaat. Deze leidt tot
verschijnselen van wisselende
luchtwegvernauwing en toegenomen
reactie (hyperreactiviteit) op prikkels, zoals
lichamelijke inspanning en verkoudheid.
Astma is grotendeels erfelijk en wordt
bepaald door een aantal verschillende
genen. Ook omgevingsfactoren zijn van
belang bij het tot uiting komen van de
ziekte.
Bij asthma bronchiale is er sprake van een
ziekelijke aandoeningen van de kleinste
luchtpijptakken: de bronchioli. Tijdens de
normale fysiologische inademing zijn de
bronchioli altijd iets wijder dan tijdens de
uitademing wanneer er een geringe
samentrekking van de gladde siercellen in
de wand optreedt. Astma is een
aanvalsgewijs optredende
bronchusobstructie op basis van een
verhoogde gevoeligheid van luchtwegen
voor allergische prikkels (IgE-gemideeerd)
en voor niet-allergische prikkels
(inspanning, mist, kou, virale infecties).
De pathofysiologie van astma is het gevolg
van een chronische ontsteking in de
luchtwegrand. Deze berust niet op infectie.
Ontsteking leidt tot luchtwegvernauwing
door samentrekken van het gladde
spierweefsel in de bronchuswand,
slijmvlieszwelling en slijmproductie.
Bronchiale hyperreactiviteit (BHR) is
het reageren van de luchtwegen op
prikkels die bij gezonde personen geen
reactie geven. Dit kan beschouwd worden
als een fenomeen dat berust op
ontregeling van mechanisme die de
bronchiale diameter bepalen. Bij bijna alle
patiënten met astma bestaat BHR, ook in
een fase zonder symptomen. De mate van
de BHR bepaalt voor een deel de ernst van
, de klachten. Nachtelijke klachten staan bij
astma vaak op de voorgrond. Deze
berusten op deels op een 24-uursritme van
luchtwegdoorgankelijkheid en BHR en
reflecteren de ernst van het astma.
Bij patiënten die overgevoelig zijn voor
bepaalde allergenen bevindt zich op de
celmembraan van onder meer mestcellen
IgE dat gericht is tegen betreffende
allergenen. De relatie van allergeen met
IgE heeft vrijkomen van mediatoren tot
gevolg. De belangrijkste uitingsvormen
van deze reacties zijn astma, eczeem,
rhinitis en conjunctivis ook wel aangeduid
als het atopisch syndroom.
Kenmerkend voor astma bronchiale
zijn:
- het aanvalsgewijs optreden van
kortademigheid in rust; de
ademfrequentie stijgt daarbij tot
meer dan 25/minuut. De pols kan
toenemen tot 110/minuut.
- Vaak kondigt de aanval zich met een
prikkelhoest; ook tijdens de aanval
wordt er vaak gehoest.
- Piepen op de borst; zichtbaar
bemoeilijkte uitademing. Bij
auculatie is een piepend verlengt
expirium te horen.
- Gebruik van hulpademhalingsspieren
(neusvleugels) ter ondersteuning
van de normale ademhalingspieren;
- Het ontstaan van een steeds bollere
thorax, doordat de lucht er
gemakkelijker in gaat dan uit; de
uitademing wordt niet voltooid
omdat tijdens de uitademing het
ademcentrum het sein voor het
inademen alweer heeft gegeven. Het
ademcentrum reageert namelijk op
de CO2 concentratie in het bloed en
deze is verhoogd tijdens een astma-
aanval.
- Opgeven van taai-glazig, soms
korrelig, sputum na de aanval.
- Hypercapnie en hypoxemie. Gevolg
hiervan is een verstoring in het zuur-
stoornis of handicapt met de meest frequente oorzaken van
oorzaken en aard van morbiditeit bij kinderen.
oorzaken. Astma is een luchtwegaandoening waarbij
in het luchtwegslijmvlies een chronische
ontstekingsreactie bestaat. Deze leidt tot
verschijnselen van wisselende
luchtwegvernauwing en toegenomen
reactie (hyperreactiviteit) op prikkels, zoals
lichamelijke inspanning en verkoudheid.
Astma is grotendeels erfelijk en wordt
bepaald door een aantal verschillende
genen. Ook omgevingsfactoren zijn van
belang bij het tot uiting komen van de
ziekte.
Bij asthma bronchiale is er sprake van een
ziekelijke aandoeningen van de kleinste
luchtpijptakken: de bronchioli. Tijdens de
normale fysiologische inademing zijn de
bronchioli altijd iets wijder dan tijdens de
uitademing wanneer er een geringe
samentrekking van de gladde siercellen in
de wand optreedt. Astma is een
aanvalsgewijs optredende
bronchusobstructie op basis van een
verhoogde gevoeligheid van luchtwegen
voor allergische prikkels (IgE-gemideeerd)
en voor niet-allergische prikkels
(inspanning, mist, kou, virale infecties).
De pathofysiologie van astma is het gevolg
van een chronische ontsteking in de
luchtwegrand. Deze berust niet op infectie.
Ontsteking leidt tot luchtwegvernauwing
door samentrekken van het gladde
spierweefsel in de bronchuswand,
slijmvlieszwelling en slijmproductie.
Bronchiale hyperreactiviteit (BHR) is
het reageren van de luchtwegen op
prikkels die bij gezonde personen geen
reactie geven. Dit kan beschouwd worden
als een fenomeen dat berust op
ontregeling van mechanisme die de
bronchiale diameter bepalen. Bij bijna alle
patiënten met astma bestaat BHR, ook in
een fase zonder symptomen. De mate van
de BHR bepaalt voor een deel de ernst van
, de klachten. Nachtelijke klachten staan bij
astma vaak op de voorgrond. Deze
berusten op deels op een 24-uursritme van
luchtwegdoorgankelijkheid en BHR en
reflecteren de ernst van het astma.
Bij patiënten die overgevoelig zijn voor
bepaalde allergenen bevindt zich op de
celmembraan van onder meer mestcellen
IgE dat gericht is tegen betreffende
allergenen. De relatie van allergeen met
IgE heeft vrijkomen van mediatoren tot
gevolg. De belangrijkste uitingsvormen
van deze reacties zijn astma, eczeem,
rhinitis en conjunctivis ook wel aangeduid
als het atopisch syndroom.
Kenmerkend voor astma bronchiale
zijn:
- het aanvalsgewijs optreden van
kortademigheid in rust; de
ademfrequentie stijgt daarbij tot
meer dan 25/minuut. De pols kan
toenemen tot 110/minuut.
- Vaak kondigt de aanval zich met een
prikkelhoest; ook tijdens de aanval
wordt er vaak gehoest.
- Piepen op de borst; zichtbaar
bemoeilijkte uitademing. Bij
auculatie is een piepend verlengt
expirium te horen.
- Gebruik van hulpademhalingsspieren
(neusvleugels) ter ondersteuning
van de normale ademhalingspieren;
- Het ontstaan van een steeds bollere
thorax, doordat de lucht er
gemakkelijker in gaat dan uit; de
uitademing wordt niet voltooid
omdat tijdens de uitademing het
ademcentrum het sein voor het
inademen alweer heeft gegeven. Het
ademcentrum reageert namelijk op
de CO2 concentratie in het bloed en
deze is verhoogd tijdens een astma-
aanval.
- Opgeven van taai-glazig, soms
korrelig, sputum na de aanval.
- Hypercapnie en hypoxemie. Gevolg
hiervan is een verstoring in het zuur-
