Van den Vos Reynaerde Willem (die Madoc maakte)
(Inhoud)
Hs. 5 De kater en de das
Vers 1043 tot 2049
Tweede poging op Reinaert te dagvaarden: Tibeert de Kater wordt
op pad gestuurd.
Reinaert verleidt hem met het vooruitzicht van vette muizen in de
schuur van de pastoor.
Reinaert komt vast te zitten in de strik die Martinet (de zoon van de
pastoor) gespannen heeft om Reinaert te vangen, die de avond
tevoren zich weer eens tegoed heeft gedaan aan een lekker haantje.
Martinet, de pastoor in zijn adamskostuum (wordt door Willem
drie(!) keer herhaald) en Julocke komen op het geschreeuw van
Tibeert af.
Zij geven hem een flink pak slaag en Martinet gooit met een steen
Tibeert zijn oog eruit.
In een laatste wanhoopsdaad bijt Tibeert het geslachtsdeel van de
pastoor eraf.
Julocke is ontroostbaar en boos. Reinaert ‘troost’ haar.
Weer ‘zorgen’ de pastoor en Julocke ervoor dat er een koningsbode
wordt afgemaakt. De eerste keer ontsnapt Bruun aan het geweld
omdat Julocke bijna verdrinkt en gered moet worden.
Tibeert weet zich te bevrijden uit de strik en rent terug naar het hof.
Vazallen weer bijeen om te overleggen over de te volgen strategie.
Grimbeert de das geeft aan dat Reinaert nog één keer gedaagd mag
worden (derde keer!).
Reinaert wordt overgehaald door Grimbeert om mee te gaan naar
het hof (anders belegert Nobel kasteel Mapertuus en hangt het hele
vossengezin op).
Reinaert laat zijn vrouw Hermeline en kinderen achter.
Onderweg legt Reinaert een zogenaamde lekenbiecht (ziel zuiveren
voor naderend oordeel van God) af bij Grimbeert . Er is immers geen
geestelijke in de buurt en Reinaert doet alsof/is bang.
Reinaert vraagt vergiffenis en belooft beterschap, maar onderweg
naar het hof vervalt hij geregeld in oude slechte gewoontes
(kippetjes en haantjes vangen en oppeuzelen)
Reinaert vertelt aan Grimbeert wat hij Isengrijn de wolf allemaal
heeft aangedaan; hij heeft het bed gedeeld met de vrouw van
Isengrijn (Reinaerts tante!) .
Straf; veertig stokslagen.
Bij het hof aangekomen wordt Reinaert toch wel wat bang, maar hij
houdt zich groot en laat zich niet aan de kant zetten.
(Inhoud)
Hs. 5 De kater en de das
Vers 1043 tot 2049
Tweede poging op Reinaert te dagvaarden: Tibeert de Kater wordt
op pad gestuurd.
Reinaert verleidt hem met het vooruitzicht van vette muizen in de
schuur van de pastoor.
Reinaert komt vast te zitten in de strik die Martinet (de zoon van de
pastoor) gespannen heeft om Reinaert te vangen, die de avond
tevoren zich weer eens tegoed heeft gedaan aan een lekker haantje.
Martinet, de pastoor in zijn adamskostuum (wordt door Willem
drie(!) keer herhaald) en Julocke komen op het geschreeuw van
Tibeert af.
Zij geven hem een flink pak slaag en Martinet gooit met een steen
Tibeert zijn oog eruit.
In een laatste wanhoopsdaad bijt Tibeert het geslachtsdeel van de
pastoor eraf.
Julocke is ontroostbaar en boos. Reinaert ‘troost’ haar.
Weer ‘zorgen’ de pastoor en Julocke ervoor dat er een koningsbode
wordt afgemaakt. De eerste keer ontsnapt Bruun aan het geweld
omdat Julocke bijna verdrinkt en gered moet worden.
Tibeert weet zich te bevrijden uit de strik en rent terug naar het hof.
Vazallen weer bijeen om te overleggen over de te volgen strategie.
Grimbeert de das geeft aan dat Reinaert nog één keer gedaagd mag
worden (derde keer!).
Reinaert wordt overgehaald door Grimbeert om mee te gaan naar
het hof (anders belegert Nobel kasteel Mapertuus en hangt het hele
vossengezin op).
Reinaert laat zijn vrouw Hermeline en kinderen achter.
Onderweg legt Reinaert een zogenaamde lekenbiecht (ziel zuiveren
voor naderend oordeel van God) af bij Grimbeert . Er is immers geen
geestelijke in de buurt en Reinaert doet alsof/is bang.
Reinaert vraagt vergiffenis en belooft beterschap, maar onderweg
naar het hof vervalt hij geregeld in oude slechte gewoontes
(kippetjes en haantjes vangen en oppeuzelen)
Reinaert vertelt aan Grimbeert wat hij Isengrijn de wolf allemaal
heeft aangedaan; hij heeft het bed gedeeld met de vrouw van
Isengrijn (Reinaerts tante!) .
Straf; veertig stokslagen.
Bij het hof aangekomen wordt Reinaert toch wel wat bang, maar hij
houdt zich groot en laat zich niet aan de kant zetten.
