Biografie Radna Fabias
Radna Fabias is geboren in 1983 in Curaçao. Ze kwam op haar zeventiende naar Nederland en
studeerde daar aan de koksschool en volgde een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in
Utrecht. Ze schreef al jaren lang achter de schermen gedichten en poëzie, toen eindelijk haar
debuutbundel verscheen in 2018, werd die sterk geprezen. ‘Habitus’, zo heeft ze de bundel
genoemd, ze kreeg onder andere de Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut.
De bundel gaat vooral over observaties van het leven op straat van een mens tussen twee werelden
in, dat opzoek is naar een thuis. Ze schrijft vooral over het feit dat Curaçao overal zo verheerlijkt is,
iedereen praat over Curaçao alsof het een paradijs is, maar ze heeft zelf gemerkt dat je als vrouw ‘je
leed verzwijgt’. In een van haar gedichten verwoordt ze dit als:
“angst dempt schoonheid / dat werpt weer licht op waarom schoonheid schaars is // onteerders zijn
bovengemiddeld goed in instemmen daar hebben ze niemand voor nodig / dat verklaart de kracht in ver-krach-
ter dat verklaart tevens waarom de excellente / instemmer geen noemenswaardige weerstand ervaart, het
spartelen daargelaten / misschien”
Ze wil hiermee duidelijk maken dat er eigenlijk geen weerstand wordt geboden door de vrouwen uit
Curaçao, ‘ze doen het gewoon’ zegt Fabias in een interview. Ze zegt dat ze geen schrijvers zag, wel
veel ‘sterke zwarte vrouwen’, ze zegt dat eigenlijk niemand zo sterk wil zijn, maar dat ze het zijn
omdat het moet. Dat is deel van de cultuur, ze verzwijgen hun leed. Ze heeft het onder andere erover
dat het inmiddels normaal is in Curaçao om je kind als alleenstaande moeder op te voeden. Zelf wil
ze geen kinderen, ze heeft bewondering voor hoe haar moeder haar als alleenstaande vrouw heeft
opgevoed en daardoor is ze ook het moederschap zelf als een wonder gaan zien. Toch vind ze het
moederschap ‘maar een soort script’. Ook dit verwoordt ze in een gedicht:
“nu ik weiger het mysterie in mij te laten rijpen ben ik dorheid nu ben ik ijdel vruchteloos / hoe neem ik deel nu
ik De Opdracht weiger"
Hier associeert ze ‘De Opdracht’ dus met het krijgen van kinderen. Als moeder wordt er iets van je
verwacht terwijl je niet weet hoe je dat moet bereiken. De verwachting, of ‘opdracht’, is om het kind
op te voeden, maar hoe je dat gaat doen weet je niet. Als er ‘vrouw’ wordt gezegd wordt dat meteen
met ‘moeder’ geassocieerd. In haar bundel wilt ze laten zien dat iemand nooit alleen migrant, alleen
zwart of alleen vrouw is. Een identiteit wordt gevormd door veel dingen, geloof en bijgeloof,
ervaringen en vooroordelen en ‘(over)grootmoederlijk advies’.
Ze maakt meerdere keren duidelijk dat veel dingen anders worden beschreven dan de werkelijkheid
en dat er vaak dingen van je verwacht worden, waarvan je eigenlijk niet heel veel moet weten. De
grootste boodschap van Radna Fabias is om jezelf te blijven en niet je leed te verzwijgen, oordeel niet
over dingen voordat je de waarheid weet en laat anderen niet jou leven uitstippelen terwijl je dat
niet wilt.
Radna Fabias is geboren in 1983 in Curaçao. Ze kwam op haar zeventiende naar Nederland en
studeerde daar aan de koksschool en volgde een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten in
Utrecht. Ze schreef al jaren lang achter de schermen gedichten en poëzie, toen eindelijk haar
debuutbundel verscheen in 2018, werd die sterk geprezen. ‘Habitus’, zo heeft ze de bundel
genoemd, ze kreeg onder andere de Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut.
De bundel gaat vooral over observaties van het leven op straat van een mens tussen twee werelden
in, dat opzoek is naar een thuis. Ze schrijft vooral over het feit dat Curaçao overal zo verheerlijkt is,
iedereen praat over Curaçao alsof het een paradijs is, maar ze heeft zelf gemerkt dat je als vrouw ‘je
leed verzwijgt’. In een van haar gedichten verwoordt ze dit als:
“angst dempt schoonheid / dat werpt weer licht op waarom schoonheid schaars is // onteerders zijn
bovengemiddeld goed in instemmen daar hebben ze niemand voor nodig / dat verklaart de kracht in ver-krach-
ter dat verklaart tevens waarom de excellente / instemmer geen noemenswaardige weerstand ervaart, het
spartelen daargelaten / misschien”
Ze wil hiermee duidelijk maken dat er eigenlijk geen weerstand wordt geboden door de vrouwen uit
Curaçao, ‘ze doen het gewoon’ zegt Fabias in een interview. Ze zegt dat ze geen schrijvers zag, wel
veel ‘sterke zwarte vrouwen’, ze zegt dat eigenlijk niemand zo sterk wil zijn, maar dat ze het zijn
omdat het moet. Dat is deel van de cultuur, ze verzwijgen hun leed. Ze heeft het onder andere erover
dat het inmiddels normaal is in Curaçao om je kind als alleenstaande moeder op te voeden. Zelf wil
ze geen kinderen, ze heeft bewondering voor hoe haar moeder haar als alleenstaande vrouw heeft
opgevoed en daardoor is ze ook het moederschap zelf als een wonder gaan zien. Toch vind ze het
moederschap ‘maar een soort script’. Ook dit verwoordt ze in een gedicht:
“nu ik weiger het mysterie in mij te laten rijpen ben ik dorheid nu ben ik ijdel vruchteloos / hoe neem ik deel nu
ik De Opdracht weiger"
Hier associeert ze ‘De Opdracht’ dus met het krijgen van kinderen. Als moeder wordt er iets van je
verwacht terwijl je niet weet hoe je dat moet bereiken. De verwachting, of ‘opdracht’, is om het kind
op te voeden, maar hoe je dat gaat doen weet je niet. Als er ‘vrouw’ wordt gezegd wordt dat meteen
met ‘moeder’ geassocieerd. In haar bundel wilt ze laten zien dat iemand nooit alleen migrant, alleen
zwart of alleen vrouw is. Een identiteit wordt gevormd door veel dingen, geloof en bijgeloof,
ervaringen en vooroordelen en ‘(over)grootmoederlijk advies’.
Ze maakt meerdere keren duidelijk dat veel dingen anders worden beschreven dan de werkelijkheid
en dat er vaak dingen van je verwacht worden, waarvan je eigenlijk niet heel veel moet weten. De
grootste boodschap van Radna Fabias is om jezelf te blijven en niet je leed te verzwijgen, oordeel niet
over dingen voordat je de waarheid weet en laat anderen niet jou leven uitstippelen terwijl je dat
niet wilt.
