De Mens – sensatie en perceptie
Psychologie : sensatie en
perceptie
1. Doelen
Transductie definiëren
Uitleggen wat de absolute drempel voor verschillende stimuli betekent.
Voorbeelden geven van perceptuele ambiguïteit en vervorming.
Gestaltebenadering met betrekking tot perceptie uitleggen.
De theorie ‘concluderen door leren met betrekking tot perceptie’ uitleggen.
De Ponzo – illusie aantonen
1.1. Sensatie en perceptie
- Sensatie : prikkel die van buitenaf komt te detecteren, je koppelt deze aan eigen ervaringen.
het proces waarbij een gestimuleerde receptor (ogen, oren,..) een patroon van neurale
impulsen creëert dat de stimulus representeert in de hersenen, waardoor onze initiële
ervaring van de stimulus ontstaat.
- Perceptie : het proces dat de inkomende sensorische patronen bewerkt en er betekenis aan
geeft.
Vanuit je eigen werkelijkheid, stel je je gedrag :
* Het gedrag van andere onderzoeken en interpreteren
* Perceptie belangrijk? -> gedrag van anderen is er ook op gebaseerd op hun eigen perceptie
en zo gaan mensen in interactie met elkaar
* Perceptie geeft een betekenis aan sensatie
Bv : jurk, sommigen zeggen dat deze blauw – zwart is, anderen zeggen dat deze wit – goud is.
1. Fysieke stimuli (vb: lichtgolven) worden omgevormd door het oog. -> transductie: info over
golflengte en lichtsterkte wordt omgezet in neurale impulsen
2. Vervolgens word de neurale impulsen naar de sensorische cortex v.d. hersenen geleid en
verwerkt tot sensatie van kleur, helderheid, vorm en beweging
3. Ten slotte proces van perceptie: door een interpretatie van deze sensaties te verbinden met
herinneringen, verwachtingen, emoties en motieven in andere delen van de hersenen zijn
opgeslagen
(dit is een proces, lees dit een paar keer, voor te weten hoe de werking is, maar niet kennen)
, De Mens – sensatie en perceptie
1. Transductie : stimulatie in sensatie veranderen
• Transductie (omvorming) = Het proces waarbij de ene vorm van energie wordt omgezet in
een andere vorm. Specifiek de omzetting van stimulusinfo in een zenuwimpuls.
• Taak sensorische receptoren = informatie van een stimulus (prikkel) omzetten in
elektronische signalen.
1. De zenuwimpuls met de gecodeerde info
verplaatst zich vanaf de receptorcellen (meestal)
langs een sensorische baan via de thalamus naar
gespecialiseerde sensorische verwerkingscentra in
de hersenen
2. Uit deze impulsen (die via de zenuwimpulsen
komen) halen de hersenen info over elementaire
kenmerken van de stimuli
3. De stimuli komt niet verder dan de receptor, het
enige wat verplaatst is de info in de vorm van
neurale impuls passend bij de stimuli.
(dit is een proces, lees dit een paar keer, voor te
weten hoe de werking is, maar niet kennen)
1.1. Sensorische adaptie
Sensorische adaptatie = Het proces waardoor receptorcellen minder gevoelig worden als de stimulus
(prikkel) een bepaalde tijd op hetzelfde niveau aangeboden wordt.
Sensatie wordt in belangrijke mate beïnvloedt door verandering, DUS onze zintuigen zijn vooral
gericht op veranderingen.
Sensorische aanpassing ->Onze zintuigen nemen impulsen niet op als we dit vaak horen vb: tikkende
klok
Sensorische deprivatie -> sterke beperking van de hoeveelheid en gevarieerdheid van zintuigelijke
prikkels
1.2. Drempels : de grenzen van sensatie
Absolute drempel = hoeveelheid stimulatie die nodig is voordat de stimulus wordt opgemerkt.
Uitgangspunt hierbij is dat de stimulus de helft van de aantal pogingen moet worden opgemerkt.
De drempel varieert voortdurend door wisseling in onze geestelijke alertheid en lichamelijke conditie
DUS de absolute drempel is NIET ABSOLUUT (de grens tussen waarnemen en niet waarnemen is
namelijk niet scherp)!!
Verschildrempel = het kleinst mogelijke verschil waarbij de stimulus nog de helft van het aantal
pogingen wordt opgemerkt; Dit wordt soms afgekort tot JWV: Het juist Waarneembare Verschil
Lees voorbeeld in boek pagina 38
Wet van Weber : Theorie die stelt dat het JWV in proportionele verhouding staat tot de intensiteit
van de stimulus. Met andere woorden : het JWV is groot als de intensiteit van de stimulus (prikkel)
groot is en klein als de intensiteit van de stimulus (prikkel) klein is.
Psychologie : sensatie en
perceptie
1. Doelen
Transductie definiëren
Uitleggen wat de absolute drempel voor verschillende stimuli betekent.
Voorbeelden geven van perceptuele ambiguïteit en vervorming.
Gestaltebenadering met betrekking tot perceptie uitleggen.
De theorie ‘concluderen door leren met betrekking tot perceptie’ uitleggen.
De Ponzo – illusie aantonen
1.1. Sensatie en perceptie
- Sensatie : prikkel die van buitenaf komt te detecteren, je koppelt deze aan eigen ervaringen.
het proces waarbij een gestimuleerde receptor (ogen, oren,..) een patroon van neurale
impulsen creëert dat de stimulus representeert in de hersenen, waardoor onze initiële
ervaring van de stimulus ontstaat.
- Perceptie : het proces dat de inkomende sensorische patronen bewerkt en er betekenis aan
geeft.
Vanuit je eigen werkelijkheid, stel je je gedrag :
* Het gedrag van andere onderzoeken en interpreteren
* Perceptie belangrijk? -> gedrag van anderen is er ook op gebaseerd op hun eigen perceptie
en zo gaan mensen in interactie met elkaar
* Perceptie geeft een betekenis aan sensatie
Bv : jurk, sommigen zeggen dat deze blauw – zwart is, anderen zeggen dat deze wit – goud is.
1. Fysieke stimuli (vb: lichtgolven) worden omgevormd door het oog. -> transductie: info over
golflengte en lichtsterkte wordt omgezet in neurale impulsen
2. Vervolgens word de neurale impulsen naar de sensorische cortex v.d. hersenen geleid en
verwerkt tot sensatie van kleur, helderheid, vorm en beweging
3. Ten slotte proces van perceptie: door een interpretatie van deze sensaties te verbinden met
herinneringen, verwachtingen, emoties en motieven in andere delen van de hersenen zijn
opgeslagen
(dit is een proces, lees dit een paar keer, voor te weten hoe de werking is, maar niet kennen)
, De Mens – sensatie en perceptie
1. Transductie : stimulatie in sensatie veranderen
• Transductie (omvorming) = Het proces waarbij de ene vorm van energie wordt omgezet in
een andere vorm. Specifiek de omzetting van stimulusinfo in een zenuwimpuls.
• Taak sensorische receptoren = informatie van een stimulus (prikkel) omzetten in
elektronische signalen.
1. De zenuwimpuls met de gecodeerde info
verplaatst zich vanaf de receptorcellen (meestal)
langs een sensorische baan via de thalamus naar
gespecialiseerde sensorische verwerkingscentra in
de hersenen
2. Uit deze impulsen (die via de zenuwimpulsen
komen) halen de hersenen info over elementaire
kenmerken van de stimuli
3. De stimuli komt niet verder dan de receptor, het
enige wat verplaatst is de info in de vorm van
neurale impuls passend bij de stimuli.
(dit is een proces, lees dit een paar keer, voor te
weten hoe de werking is, maar niet kennen)
1.1. Sensorische adaptie
Sensorische adaptatie = Het proces waardoor receptorcellen minder gevoelig worden als de stimulus
(prikkel) een bepaalde tijd op hetzelfde niveau aangeboden wordt.
Sensatie wordt in belangrijke mate beïnvloedt door verandering, DUS onze zintuigen zijn vooral
gericht op veranderingen.
Sensorische aanpassing ->Onze zintuigen nemen impulsen niet op als we dit vaak horen vb: tikkende
klok
Sensorische deprivatie -> sterke beperking van de hoeveelheid en gevarieerdheid van zintuigelijke
prikkels
1.2. Drempels : de grenzen van sensatie
Absolute drempel = hoeveelheid stimulatie die nodig is voordat de stimulus wordt opgemerkt.
Uitgangspunt hierbij is dat de stimulus de helft van de aantal pogingen moet worden opgemerkt.
De drempel varieert voortdurend door wisseling in onze geestelijke alertheid en lichamelijke conditie
DUS de absolute drempel is NIET ABSOLUUT (de grens tussen waarnemen en niet waarnemen is
namelijk niet scherp)!!
Verschildrempel = het kleinst mogelijke verschil waarbij de stimulus nog de helft van het aantal
pogingen wordt opgemerkt; Dit wordt soms afgekort tot JWV: Het juist Waarneembare Verschil
Lees voorbeeld in boek pagina 38
Wet van Weber : Theorie die stelt dat het JWV in proportionele verhouding staat tot de intensiteit
van de stimulus. Met andere woorden : het JWV is groot als de intensiteit van de stimulus (prikkel)
groot is en klein als de intensiteit van de stimulus (prikkel) klein is.
