normalisering van abnormaliteit
essay harvey milk - voornaam achternaam - docent - klas
DD.MM.JJJJ
, “If a bullet should enter my brain, let that bullet destroy every closet door.”
Harvey Milk, 18.11.1977
Het eerste deel werd werkelijkheid, op het tweede wordt nog altijd gewacht.
Nauwelijks een jaar na het uitspreken van deze iconische zin werd Harvey Bernard Milk, de
eerste openlijk homoseksuele stadsbestuurder in de staat Californië en een van de eerste
openlijk homoseksuele politici van de Verenigde Staten, samen met burgemeester George
Moscone in het stadhuis van San Francisco vermoord door Dan White, oud-politicus en
ex-collega van Milk en Moscone. Hoewel White uiteindelijk zeven jaar celstraf voor doodslag
opgelegd kreeg, geloven velen dat hij een hogere straf zou hebben gekregen als hij alleen
Moscone vermoord zou hebben. Hoe zit dat?
In 1978 kwam John Briggs, een senator uit Californië, met zijn Briggs Initiative, wat
bekendstaat onder de naam California Proposition 6. Dit was een voorstel om homoseksuele
leraren van openbare scholen te weren, waarbij Briggs als voornaamste argument de
bestrijding van kindermishandeling noemde; volgens hem kwam dat door de homo’s. Drie
dagen nadat bekend werd dat er een meerderheid tegen Proposition 6 was, stapte Dan White
op, maar vier dagen later probeerde deze zijn ontslag ongedaan te maken. Dertien dagen
daarna, op 27 november 1978, ging White naar het stadhuis met het plan om Moscone, Milk
en twee anderen dood te schieten, omdat ze er samen voor gezorgd hadden dat White zijn
baan niet terug zou krijgen. Uiteindelijk lukte het hem alleen burgemeester George Moscone
en stadsbestuurder Harvey Milk te doden.
In de media werd Dan White, die twee jaar na zijn vrijlating uit de gevangenis, waar
hij uiteindelijk ongeveer vijf en een half jaar gezeten heeft, zelfmoord pleegde, weergegeven
als de perfecte jongeman. Hij was populair en beleefd, kleedde zich netjes, was christen,
gelukkig getrouwd en had een kind met zijn vrouw. Tijdens zijn rechtszaak lieten White’s
advocaten vijf psychiaters getuigen dat hij Milk en Moscone in een opwelling had vermoord,
onder invloed van een overschot aan junkfood. “Goede mensen. Fijne mensen met een goede
achtergrond doden niemand in koelen bloede. Dat gebeurt niet,” vertelde zijn advocaat de
jury zelfs. White werd niet schuldig bevonden van een dubbele moord, maar van doodslag.
De onrechtvaardigheid van het vonnis in de zaak Dan White was grotendeels te wijten
aan de manier waarop de media White idealiseerden; omdat hij zo’n perfecte, blanke, rijke,
slimme, heteroseksuele christen was, kon het niet zijn fout zijn geweest.
1