Kennisclip 4.1 Zelfregulatie
De casus Gage
Het was een normale sociaal aangepaste man en onderging een complete
gedragsverandering door de Hersenbeschadiging. Hij kon z’n emoties niet
langer onder controle houden.
Prefrontale cortex
Kent 4 belangrijke gebieden:
De dorsolaterale prefrontale cortex: Werkgeheugen
De supero mediale prefrontale cortex: Aandachtsprocessen,
motivatie, het nemen van beslissingen
De ventro mediale en orbitofrontale cortex: Inhibitie, straf- en
Beloningsgevoeligheid
De frontaal pole: Moraliteit en empathie
Onderscheid in linker en rechterzijde:
Linker: meer gerelateerd aan activatie van gedragsresponsen
Rechter: niet uitvoeren gedragsresponsen
De prefrontale cortex kan als een regel/controle centrum van het brein.
Alle informatie wordt hier samengevoegd, er vindt regulatie plaats.
Het brein groeit snel. Groeit al voor de geboorte en blijft na de geboorte
lang doorgaan. Het brein groeit heel snel maar de prefrontale cortex
ontwikkelt zich langzamer. Gaat door tot aan de vroege volwassenheid. Dit
heeft invloed op gedrag en ontwikkeling kinderen.
Er zijn drie belangrijke groeimomenten van de prefrontale cortex:
1. 5 tot 7 jaar
Prefrontale cortex: Begin van de ontwikkeling executive processen
(flexibel denken, sociaal normgedrag, controle over impulsen).
Helpen ons sociaal vaardig worden
2. Vroege adolescentie (pubertijd)
Mediale prefrontale cortex/amygdala: sociale en emotionele
cognitieve verwerking
3. Late adolescentie (vroege volwassenheid)
Laterale prefrontale cortex: Stabilisatie executief functioneren
(controle over impulsen, gedragsinhibitie en -activatie). Pas na deze
groei is de breingroei compleet.
Het feit dat onze sociaal emotionele cognities in de vroege adolescentie al
verbeteren, terwijl onze impulscontrole zich veel geleidelijker en
langduriger ontwikkelt tot begin van de volwassenheid geeft ook een
verklaring voor de relatieve sociale en emotionele labiliteit die
adolescenten vaak nog hebben. Ze zijn meer geneigd om nog risicogedrag
, te vertonen. Pas als de prefrontale cortex volledig is ontwikkelt is er een
goede balans in het brein en neemt het risicogedrag ook af.
Zelfregulatie
Zelfregulatie: The ability to flexibly activate, monitor, inhibit, persevere,
and/or adapt one’s behaviour, attention, emotions, and cognitive
strategies in response to directions from internal cues, environmental
stimuli and feedback from others, in an attempt to attack personally-
relevant goals.
Zelfregulatie is een vermogen dat we ontwikkelen en dat ons in staat stelt
onze persoonlijke relevante doelen na te streven. Ten tweede zelfregulatie
heeft invloed op ons gedrag, onze aandacht en emoties en onze
cognitieve/mentale strategieën. Ten derde leidt het tot activatie,
monitoring, inhibitie, volharding en adaptatie van gedrag en ten slotte is
het een respons op interne en externe cues en feedback die we van
anderen krijgen.
Zelfregulatie is het vermogen om control te hebben op onze emoties en
acties en om ons adaptief te gedragen in verschillende situaties.
Verschillende termen:
Effortful control in relatie tot temperament (focus op inhibitie), staat
tegenover extraversie en emotionaliteit. Het vermogen om een
sterkere respons te onderdrukken, zodat een zwakkere respons kan
worden gegeven. Het gaat niet perse ook om aandacht.
Delay of gratification in relatie tot focus op aandacht (boven
inhibitie). Er is sprake van een emotioneel en cognitief component,
maar de nadruk ligt vooral op het aandachtstukje.
Emotieregulatie in relatie tot focus op emoties (aandacht op
inhibitie). In combinatie met geweten en moraliteit. Wordt als een
apart construct gezien naast zelfregulatie. De focus ligt hier op het
emotiecomponent en bewuste en onbewuste strategieën die iemand
kan gebruiken om controle te houden over emoties en emotionele
responsen. Bij zelfregulatie gaat het ook om cognitieve/mentale
component en het reguleren van gedrag. Het reguleren van emoties
ontwikkelt zich ook iets eerder dan het cognitieve component.
Zelfcontrole kan worden gezien als een voorloper van zelfregulaties
Executieve functies kan worden gezien als het aanstuur
mechanisme voor zelfregulatie
Onder zelfregulatie rekenen we:
Reguleren van reacties op frustratie of opwinding
Kalmeren na opwinding of verdriet
Aandacht (re-)focussen op een (nieuwe) taak
Controle over impulsen
Aanleren van sociale conventies (sociaal acceptable gedrag)
De casus Gage
Het was een normale sociaal aangepaste man en onderging een complete
gedragsverandering door de Hersenbeschadiging. Hij kon z’n emoties niet
langer onder controle houden.
Prefrontale cortex
Kent 4 belangrijke gebieden:
De dorsolaterale prefrontale cortex: Werkgeheugen
De supero mediale prefrontale cortex: Aandachtsprocessen,
motivatie, het nemen van beslissingen
De ventro mediale en orbitofrontale cortex: Inhibitie, straf- en
Beloningsgevoeligheid
De frontaal pole: Moraliteit en empathie
Onderscheid in linker en rechterzijde:
Linker: meer gerelateerd aan activatie van gedragsresponsen
Rechter: niet uitvoeren gedragsresponsen
De prefrontale cortex kan als een regel/controle centrum van het brein.
Alle informatie wordt hier samengevoegd, er vindt regulatie plaats.
Het brein groeit snel. Groeit al voor de geboorte en blijft na de geboorte
lang doorgaan. Het brein groeit heel snel maar de prefrontale cortex
ontwikkelt zich langzamer. Gaat door tot aan de vroege volwassenheid. Dit
heeft invloed op gedrag en ontwikkeling kinderen.
Er zijn drie belangrijke groeimomenten van de prefrontale cortex:
1. 5 tot 7 jaar
Prefrontale cortex: Begin van de ontwikkeling executive processen
(flexibel denken, sociaal normgedrag, controle over impulsen).
Helpen ons sociaal vaardig worden
2. Vroege adolescentie (pubertijd)
Mediale prefrontale cortex/amygdala: sociale en emotionele
cognitieve verwerking
3. Late adolescentie (vroege volwassenheid)
Laterale prefrontale cortex: Stabilisatie executief functioneren
(controle over impulsen, gedragsinhibitie en -activatie). Pas na deze
groei is de breingroei compleet.
Het feit dat onze sociaal emotionele cognities in de vroege adolescentie al
verbeteren, terwijl onze impulscontrole zich veel geleidelijker en
langduriger ontwikkelt tot begin van de volwassenheid geeft ook een
verklaring voor de relatieve sociale en emotionele labiliteit die
adolescenten vaak nog hebben. Ze zijn meer geneigd om nog risicogedrag
, te vertonen. Pas als de prefrontale cortex volledig is ontwikkelt is er een
goede balans in het brein en neemt het risicogedrag ook af.
Zelfregulatie
Zelfregulatie: The ability to flexibly activate, monitor, inhibit, persevere,
and/or adapt one’s behaviour, attention, emotions, and cognitive
strategies in response to directions from internal cues, environmental
stimuli and feedback from others, in an attempt to attack personally-
relevant goals.
Zelfregulatie is een vermogen dat we ontwikkelen en dat ons in staat stelt
onze persoonlijke relevante doelen na te streven. Ten tweede zelfregulatie
heeft invloed op ons gedrag, onze aandacht en emoties en onze
cognitieve/mentale strategieën. Ten derde leidt het tot activatie,
monitoring, inhibitie, volharding en adaptatie van gedrag en ten slotte is
het een respons op interne en externe cues en feedback die we van
anderen krijgen.
Zelfregulatie is het vermogen om control te hebben op onze emoties en
acties en om ons adaptief te gedragen in verschillende situaties.
Verschillende termen:
Effortful control in relatie tot temperament (focus op inhibitie), staat
tegenover extraversie en emotionaliteit. Het vermogen om een
sterkere respons te onderdrukken, zodat een zwakkere respons kan
worden gegeven. Het gaat niet perse ook om aandacht.
Delay of gratification in relatie tot focus op aandacht (boven
inhibitie). Er is sprake van een emotioneel en cognitief component,
maar de nadruk ligt vooral op het aandachtstukje.
Emotieregulatie in relatie tot focus op emoties (aandacht op
inhibitie). In combinatie met geweten en moraliteit. Wordt als een
apart construct gezien naast zelfregulatie. De focus ligt hier op het
emotiecomponent en bewuste en onbewuste strategieën die iemand
kan gebruiken om controle te houden over emoties en emotionele
responsen. Bij zelfregulatie gaat het ook om cognitieve/mentale
component en het reguleren van gedrag. Het reguleren van emoties
ontwikkelt zich ook iets eerder dan het cognitieve component.
Zelfcontrole kan worden gezien als een voorloper van zelfregulaties
Executieve functies kan worden gezien als het aanstuur
mechanisme voor zelfregulatie
Onder zelfregulatie rekenen we:
Reguleren van reacties op frustratie of opwinding
Kalmeren na opwinding of verdriet
Aandacht (re-)focussen op een (nieuwe) taak
Controle over impulsen
Aanleren van sociale conventies (sociaal acceptable gedrag)
