Hoofdstuk 7: Hulpverlening Bij Kinderen
INLEIDING
Als kinderen in nood verkeren, gaat het er vaak onzeker en soms zelf paniekerig aan toe.
Omgaan met zieke of gewonde kinderen is niet gemakkelijk.
Kinderen zijn ook geen kleine volwassenen. Er zijn belangrijke lichamelijke en psychische
verschillen die je als hulpverlener ambulancier moet kennen.
HOE GEDRAAG JE JEZELF TEN OPZICHTE VAN EEN KIND?
Besteed tijdens de 2de beoordeling van een bewust kind voldoende aandacht aan enkele
psychologische aspecten. Kinderen begrijpen niet goed wat er gebeurt en kunnen moeilijk
uitleggen wat er mis is. Alles wordt over hun hoofden heen door de grote mensen beslist.
Bovendien kan een kind angstig zijn, uit schrik voor bloed/pijn of om van de ouders
gescheiden te worden. Een kind heeft ook niet altijd goede ervaringen met medisch personeel.
Mensen in witte jassen worden nogal eens in verband gebracht met pijn en prikken. Vaak
denkt een kind ook dat de ziekte of het ongeval te wijten is aan iets dat hij/zij niet mocht
doen en dat het daarvoor gestraft zal worden. Met al deze mogelijk oorzaken van angst moet
je rekening houden. Dat doe je als volgt:
• wees kalm, vriendelijk, warm en geduldig;
• vraag aan een kind dat bij bewustzijn is hoe het heet, spreek hem/haar dan ook aan met de
voornaam;
• vraag bijvoorbeeld naar de naam van het favoriete knuffeldiertje;
• zeg duidelijk dat je komt om te helpen, niet om te straffen;
• respecteer het kind, stel je vragen eerst aan het slachtoffer zelf en pas daarna eventueel
aan de ouders;
• wees eerlijk tegenover het kind, zeg wat je gaat doen en verwittig wanneer het pijn zou
kunnen doen;
• geef eenvoudige en begrijpelijke antwoorden op de vragen van een kind;
• laat het kind zoveel mogelijk in gezelschap van iemand die hij/zij vertrouwt, dat zijn bij
voorkeur de ouders tenzij zij zelf in paniek zijn;
• pas je steeds aan de leeftijd van het kind aan;
• zuigelingen en peuters laat je huilen, het is het enige verdedigingsmiddel dat zij bezitten;
• blijf hen vriendelijk en zachtjes toespreken;
• grote kleuters of schoolkinderen zijn nieuwsgierig, vertel ze in eenvoudige woorden wat je
doet en waarom en laat ze meehelpen als dat kan;
• toon hen het materiaal dat je gebruikt;
• laat hen een vertrouwd voorwerp zoals knuffeldier of boekentas meenemen;
, • oudere kinderen vertrouwen een hulpverlener, respecteer het als ze vragen bepaalde
gegevens niet aan hun ouders door te spelen;
• belangrijke info moet je wel aan de spoedgevallendienst doorgeven, daar zal de arts
beslissen of de ouders worden ingelicht of niet.
HOE GEDRAAG JE JEZELF TEN OPZICHTE VAN OUDERS OF ANDERE VERZORGERS?
Ouders en andere verzorgers zijn meestal ongerust als er iets met kinderen misloopt. De
gevolgen van een ongeval zijn immers niet altijd even duidelijk.
Ze reageren zenuwachtig of slaan helemaal in paniek. Ze zijn dikwijls geneigd de ernst van een
situatie te overschatten en zelfs de situatie erger af te schilderen om de hulpverlener tot meer
spoed aan te sporen. Soms spelen ook schuldgevoelens mee.
• Blijf kalm en geduldig.
• Reageer niet op verwijten of agressie.
• Wees niet verwijtend. (NIET = Waarom heeft u zo lang gewacht om … ?)
• Blijf rustig en stel correct de nodige vragen.
• Leg uit wat je doet en waarom.
• Als de ouders in paniek zijn, geef hen dan iets te doen waarmee ze je kunnen helpen zodat
hun gedachten worden afgeleid (identiteitskaart zoeken, geneesmiddelen meenemen, …).
• Laat iemand anders hen opvangen, indien mogelijk. Vertel hun duidelijk naar wel
ziekenhuis hun kind gebracht wordt en laat één van hen eventueel meerijden. Vraag hen
om de identiteitskaart van het kind mee te nemen. Raad hen aan langzaam en veilig naar
het ziekenhuis te rijden in plaats van de ambulance te willen volgen.
WAT ZIJN DE BELANGRIJKSTE VERSCHILLEN TUSSEN KINDEREN EN VOLWASSENEN?
Bij kinderen onderscheidt men 2 groepen:
1. Baby of zuigeling → jonger dan 12 maanden
2. Kinderen → vanaf 1 jaar tot de puberteit (hormonale veranderingen)
De ademhaling en de luchtweg
• Tot 6 maanden → ademen bijna altijd door de neus
• Obstructie van de neus (slijmen, vreemde voorwerpen, …) → ademhalingsproblemen
• Luchtweg van een kind is smaller → gevoeliger voor zwelling en oedeemvorming1
• Infectie van de luchtwegen → groter risico (zowel morbiditeit2 als mortaliteit3)
1
ophoping van vocht in verschillende weefsels en lichaamsholten
2
slechte gezondheid of ziekte
3
dodelijkheid
INLEIDING
Als kinderen in nood verkeren, gaat het er vaak onzeker en soms zelf paniekerig aan toe.
Omgaan met zieke of gewonde kinderen is niet gemakkelijk.
Kinderen zijn ook geen kleine volwassenen. Er zijn belangrijke lichamelijke en psychische
verschillen die je als hulpverlener ambulancier moet kennen.
HOE GEDRAAG JE JEZELF TEN OPZICHTE VAN EEN KIND?
Besteed tijdens de 2de beoordeling van een bewust kind voldoende aandacht aan enkele
psychologische aspecten. Kinderen begrijpen niet goed wat er gebeurt en kunnen moeilijk
uitleggen wat er mis is. Alles wordt over hun hoofden heen door de grote mensen beslist.
Bovendien kan een kind angstig zijn, uit schrik voor bloed/pijn of om van de ouders
gescheiden te worden. Een kind heeft ook niet altijd goede ervaringen met medisch personeel.
Mensen in witte jassen worden nogal eens in verband gebracht met pijn en prikken. Vaak
denkt een kind ook dat de ziekte of het ongeval te wijten is aan iets dat hij/zij niet mocht
doen en dat het daarvoor gestraft zal worden. Met al deze mogelijk oorzaken van angst moet
je rekening houden. Dat doe je als volgt:
• wees kalm, vriendelijk, warm en geduldig;
• vraag aan een kind dat bij bewustzijn is hoe het heet, spreek hem/haar dan ook aan met de
voornaam;
• vraag bijvoorbeeld naar de naam van het favoriete knuffeldiertje;
• zeg duidelijk dat je komt om te helpen, niet om te straffen;
• respecteer het kind, stel je vragen eerst aan het slachtoffer zelf en pas daarna eventueel
aan de ouders;
• wees eerlijk tegenover het kind, zeg wat je gaat doen en verwittig wanneer het pijn zou
kunnen doen;
• geef eenvoudige en begrijpelijke antwoorden op de vragen van een kind;
• laat het kind zoveel mogelijk in gezelschap van iemand die hij/zij vertrouwt, dat zijn bij
voorkeur de ouders tenzij zij zelf in paniek zijn;
• pas je steeds aan de leeftijd van het kind aan;
• zuigelingen en peuters laat je huilen, het is het enige verdedigingsmiddel dat zij bezitten;
• blijf hen vriendelijk en zachtjes toespreken;
• grote kleuters of schoolkinderen zijn nieuwsgierig, vertel ze in eenvoudige woorden wat je
doet en waarom en laat ze meehelpen als dat kan;
• toon hen het materiaal dat je gebruikt;
• laat hen een vertrouwd voorwerp zoals knuffeldier of boekentas meenemen;
, • oudere kinderen vertrouwen een hulpverlener, respecteer het als ze vragen bepaalde
gegevens niet aan hun ouders door te spelen;
• belangrijke info moet je wel aan de spoedgevallendienst doorgeven, daar zal de arts
beslissen of de ouders worden ingelicht of niet.
HOE GEDRAAG JE JEZELF TEN OPZICHTE VAN OUDERS OF ANDERE VERZORGERS?
Ouders en andere verzorgers zijn meestal ongerust als er iets met kinderen misloopt. De
gevolgen van een ongeval zijn immers niet altijd even duidelijk.
Ze reageren zenuwachtig of slaan helemaal in paniek. Ze zijn dikwijls geneigd de ernst van een
situatie te overschatten en zelfs de situatie erger af te schilderen om de hulpverlener tot meer
spoed aan te sporen. Soms spelen ook schuldgevoelens mee.
• Blijf kalm en geduldig.
• Reageer niet op verwijten of agressie.
• Wees niet verwijtend. (NIET = Waarom heeft u zo lang gewacht om … ?)
• Blijf rustig en stel correct de nodige vragen.
• Leg uit wat je doet en waarom.
• Als de ouders in paniek zijn, geef hen dan iets te doen waarmee ze je kunnen helpen zodat
hun gedachten worden afgeleid (identiteitskaart zoeken, geneesmiddelen meenemen, …).
• Laat iemand anders hen opvangen, indien mogelijk. Vertel hun duidelijk naar wel
ziekenhuis hun kind gebracht wordt en laat één van hen eventueel meerijden. Vraag hen
om de identiteitskaart van het kind mee te nemen. Raad hen aan langzaam en veilig naar
het ziekenhuis te rijden in plaats van de ambulance te willen volgen.
WAT ZIJN DE BELANGRIJKSTE VERSCHILLEN TUSSEN KINDEREN EN VOLWASSENEN?
Bij kinderen onderscheidt men 2 groepen:
1. Baby of zuigeling → jonger dan 12 maanden
2. Kinderen → vanaf 1 jaar tot de puberteit (hormonale veranderingen)
De ademhaling en de luchtweg
• Tot 6 maanden → ademen bijna altijd door de neus
• Obstructie van de neus (slijmen, vreemde voorwerpen, …) → ademhalingsproblemen
• Luchtweg van een kind is smaller → gevoeliger voor zwelling en oedeemvorming1
• Infectie van de luchtwegen → groter risico (zowel morbiditeit2 als mortaliteit3)
1
ophoping van vocht in verschillende weefsels en lichaamsholten
2
slechte gezondheid of ziekte
3
dodelijkheid
