Opdrachtomschrijving
‘Welke tools kunnen de gezinscoaches van het CJG inzetten om kinderen van de
basisschoolleeftijd te betrekken bij het hulpverleningsproces?’
Schrijver:
Gwendolyn Vastenburg (17051576)
Opdrachtgever:
Centrum Jeugd en Gezin
Begeleider:
Beoordelaar:
De Haagse Hogeschool, Pedagogiek, 4a3
Datum: 14 oktober 2020
Aantal woorden: 1240
, Probleemverkenning
Aanleiding en context
Het beroepsvraagstuk is gericht op het Centrum Jeugd en Gezin (CJG) in, waar wordt
stagegelopen in de functie gezinscoach. Alle gezinscoaches werken vanuit hun eigen
moederorganisatie en expertise, zoals: veiligheid en bescherming, LVB, bemoeizorg, complexe
opvoedondersteuning, multi-problem en GGZ.
Tijdens het meelopen met verschillende gezinscoaches en het deelnemen aan de
teamvergaderingen is er inzicht vergaard in de spelende casussen, hulpverleningstrajecten en
werkwijzen van de gezinscoaches op het CJG. Hierbij is het opgevallen dat niet in alle trajecten
de kinderen van het gezin betrokken worden binnen het hulpverleningsproces. In sommige
trajecten is dit niet nodig en/of mogelijk, omdat het kind bijvoorbeeld te jong is of omdat
ouders een enkelvoudige opvoedvraag hebben. In andere trajecten is het noodzakelijk en
wordt er altijd gesproken met het kind, namelijk in veiligheid & beschermings- en ggz-zaken.
Echter is gezien dat er in andere trajecten waarbij het ook nodig en/of nuttig is dat het kind
wordt gehoord dit niet altijd gebeurd.
Bij casussen van veiligheid en bescherming wordt er standaard gesproken met kinderen aan
de hand van de ‘drie huizen’ van de Signs of Safety methode. Voor andere casussen is het niet
standaard dat kinderen gesproken worden, de betrokken gezinscoach moet dit zelf inschatten.
Een voorbeeld van een casus waarbij het kind niet betrokken is is de keer dat een gezinscoach
tijdens een teamvergadering haar casus inbracht en advies vroeg over de best passende
toeleiding (doorverwijzing) voor het kind en haar problematiek. Terwijl de gezinscoaches
inbreng gaven gaf de gezinscoach aan dat zij het kind nog nooit gezien of gesproken had. De
uiteindelijke keuze is dus gebaseerd op kenmerken van de problematiek van het kind en
informatie van ouders en derden. Het kind zelf was niet betrokken en gehoord, ondanks dat de
beslissing een relatief grote verandering in haar leven zou betekenen.
Er werd in het bovenstaande voorbeeld dus over het kind gepraat en besloten en niet in
samenwerking met het kind. In het T-profiel van gezinscoach staat het volgende:
‘We gaan uit van de eigen verantwoordelijkheid en het eigen vermogen van
de jeugdige, ouders en hun sociale netwerk. We richten ons op de
mogelijkheden van het gezin en het sociale netwerk. We vinden het
belangrijk dat jeugdigen en ouders regie blijven houden over hun leven en
zij samen met hun sociale omgeving, en waar nodig met professionals,
zoeken naar oplossingen. We praten met jeugdigen en ouders in plaats van
over hen en met onze hulp sluiten we aan op wat zij en het sociaal netwerk
zelf kunnen en waarvoor zij zelf verantwoordelijkheid kunnen dragen’ (CJG
Support, 2018)
In de functieomschrijving staat dus expliciet dat kinderen betrokken moeten worden bij de
hulpverlening en dat zij, samen met hun ouders, de regie moeten blijven houden over hun
leven. In de praktijk blijkt echter dat het niet altijd lukt om dit te realiseren.
Om te onderzoeken en adviseren hoe kinderen beter betrokken kunnen worden binnen het
hulpverleningsproces is de volgende beroepsvraag opgesteld: ‘Welke tools kunnen de
gezinscoaches van het CJG inzetten om kinderen van de basisschoolleeftijd te betrekken bij
het hulpverleningsproces?’.
Beroepsrelevantie en actualiteit
‘Welke tools kunnen de gezinscoaches van het CJG inzetten om kinderen van de
basisschoolleeftijd te betrekken bij het hulpverleningsproces?’
Schrijver:
Gwendolyn Vastenburg (17051576)
Opdrachtgever:
Centrum Jeugd en Gezin
Begeleider:
Beoordelaar:
De Haagse Hogeschool, Pedagogiek, 4a3
Datum: 14 oktober 2020
Aantal woorden: 1240
, Probleemverkenning
Aanleiding en context
Het beroepsvraagstuk is gericht op het Centrum Jeugd en Gezin (CJG) in, waar wordt
stagegelopen in de functie gezinscoach. Alle gezinscoaches werken vanuit hun eigen
moederorganisatie en expertise, zoals: veiligheid en bescherming, LVB, bemoeizorg, complexe
opvoedondersteuning, multi-problem en GGZ.
Tijdens het meelopen met verschillende gezinscoaches en het deelnemen aan de
teamvergaderingen is er inzicht vergaard in de spelende casussen, hulpverleningstrajecten en
werkwijzen van de gezinscoaches op het CJG. Hierbij is het opgevallen dat niet in alle trajecten
de kinderen van het gezin betrokken worden binnen het hulpverleningsproces. In sommige
trajecten is dit niet nodig en/of mogelijk, omdat het kind bijvoorbeeld te jong is of omdat
ouders een enkelvoudige opvoedvraag hebben. In andere trajecten is het noodzakelijk en
wordt er altijd gesproken met het kind, namelijk in veiligheid & beschermings- en ggz-zaken.
Echter is gezien dat er in andere trajecten waarbij het ook nodig en/of nuttig is dat het kind
wordt gehoord dit niet altijd gebeurd.
Bij casussen van veiligheid en bescherming wordt er standaard gesproken met kinderen aan
de hand van de ‘drie huizen’ van de Signs of Safety methode. Voor andere casussen is het niet
standaard dat kinderen gesproken worden, de betrokken gezinscoach moet dit zelf inschatten.
Een voorbeeld van een casus waarbij het kind niet betrokken is is de keer dat een gezinscoach
tijdens een teamvergadering haar casus inbracht en advies vroeg over de best passende
toeleiding (doorverwijzing) voor het kind en haar problematiek. Terwijl de gezinscoaches
inbreng gaven gaf de gezinscoach aan dat zij het kind nog nooit gezien of gesproken had. De
uiteindelijke keuze is dus gebaseerd op kenmerken van de problematiek van het kind en
informatie van ouders en derden. Het kind zelf was niet betrokken en gehoord, ondanks dat de
beslissing een relatief grote verandering in haar leven zou betekenen.
Er werd in het bovenstaande voorbeeld dus over het kind gepraat en besloten en niet in
samenwerking met het kind. In het T-profiel van gezinscoach staat het volgende:
‘We gaan uit van de eigen verantwoordelijkheid en het eigen vermogen van
de jeugdige, ouders en hun sociale netwerk. We richten ons op de
mogelijkheden van het gezin en het sociale netwerk. We vinden het
belangrijk dat jeugdigen en ouders regie blijven houden over hun leven en
zij samen met hun sociale omgeving, en waar nodig met professionals,
zoeken naar oplossingen. We praten met jeugdigen en ouders in plaats van
over hen en met onze hulp sluiten we aan op wat zij en het sociaal netwerk
zelf kunnen en waarvoor zij zelf verantwoordelijkheid kunnen dragen’ (CJG
Support, 2018)
In de functieomschrijving staat dus expliciet dat kinderen betrokken moeten worden bij de
hulpverlening en dat zij, samen met hun ouders, de regie moeten blijven houden over hun
leven. In de praktijk blijkt echter dat het niet altijd lukt om dit te realiseren.
Om te onderzoeken en adviseren hoe kinderen beter betrokken kunnen worden binnen het
hulpverleningsproces is de volgende beroepsvraag opgesteld: ‘Welke tools kunnen de
gezinscoaches van het CJG inzetten om kinderen van de basisschoolleeftijd te betrekken bij
het hulpverleningsproces?’.
Beroepsrelevantie en actualiteit
